Umut Tacirleri Şiiri - Sempatiksair Emrah

Umut sattılar, yarası kapanmamış yüreklere,
Bir avuç hayali, ömür diye sundular.
Gülüşün bedelini gözyaşıyla ödetip,
En güzel düşleri bile pazara koydular.

Dillerinde merhamet, ceplerinde hesap vardı;
Her tebessümün ardına gizlenmiş bir menfaat...
İnandıkça eksildik, sustukça çoğaldılar;
Vicdanı terazide tartan umut tacirleri.

Kırık kanatlı kuşlara gökyüzü vaat ettiler,
Sonra rüzgârı bile çok gördüler.
Çölün ortasında serap gösterip,
Susuzluğu kader diye ezberlettiler.

Ne çok insan kayboldu onların sözlerinde,
Ne çok hayat yarım kaldı alkışların gölgesinde.
Çünkü en ağır yalan,
Hakikate en çok benzeyen yalandır.

Ben artık umut satın almıyorum.
Çünkü gerçek umut, satılık değildir.
Ne altınla ölçülür, ne alkışla büyür;
O, sabrın alnında biriken terdir.

Ey umut tacirleri!
Bir gün kurduğunuz saltanat yıkılır.
Maskeler düşer, alkışlar susar,
Ve geriye yalnızca vicdanın hükmü kalır.

O gün anlayacaksınız;
İnsan, umut satarak değil, umut olarak yaşar.
Çünkü bir gönlü ayağa kaldırmak ibadettir;
Bir umudu söndürmek ise, ömür boyu taşınan bir vebaldir.