Utansın Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir yanım öksüz, bir yanım kırılgan;
Ama olsam da hep perişan,
Yıllar değil, kader utansın…
“Canım” dediklerim canımı aldı,
Beni soran olmadı, hep faydalandı.
Bir garip deli oldum, yaralandım;
Eller değil, canan utansın…
Gözümün gördüğünü can bildim,
Kötülük etmedim, kinci değilim.
Bir güler yüz beklemekle geçti gençliğim;
Sözler değil, zaman utansın…
Zindan ettim yüreğimi,
Kitledim dilimi, söktüm kalbimi.
Herkes mutlu olsun, ben bir deli;
Şair değil, kalem utansın…
Derdime dert ekledim, ömrümü geçirdim,
İçime atıp hep ben bekledim.
Gönlüm değil, vicdan utansın…
Çocuk olamadım, kendimi eyledim;
Genç olamadım, gönlümü eyledim.
Ben nerede hata yaptım bilemedim;
Dilim değil, ömür utansın…
Yeri geldi Esaret Çektim dağıldım
Nice Çileler çektim savruldum.
Binbir Of Çekip Doğruldum .
Ruhum değil, hakkım utansın…
Sempatikşair oldu virane,
Ben bir garip, gönlüm harabe.
Canım yanıyor, gün gelir devran döne;
Hesap yakın, onlar utansın…
Hayatım haydan geldi, huya elendi;
Kalbim sevgisizlikten cana direndi.
Aklım yoksun kalır, mürekkep tükendi;
Beni böyle yazdıran eller utansın…