Zeytin Karası Gözlerin
Kıskanclıklar akarken zeytın karası gozlerınden belkide nazar ederken hayatı ve hayat senden korkarken ve belkide bırılerı zeytın karası gozlerıne dalarken...
Sen mutlu olmanın ne demek oldugunu bılmeden bakarsın zeytın karası gozlerınle dunyaya...
Gozlerın zeytın karası...
Dunya gozlerınden de kara...
bir savaştan çıktık
ikimizde
yenenin veya yenilenin öneminin olmadığı
ikimizde yaralı askerleriydik aşkın
ikimizde çekiniyorduk
ellerimize ellerimizin değmesinden
SOL yanı kanayan bir adam
SAĞ kalamaz...
"u.b"
Not:yaşıyorsun, hayat sana güzel diyenlere cevabımdır...
ellerimin ellerine degisi yasadigimi hissettiren…yuregin herseyi anlamlı kilan…beni iyilige guzellige yonlendiren…hergun yeniden sevdiren…hergun yeniden sevmak ne demek bilirmisin sevgili…hergun yeniden yeni bastan ilk gordugun gun ki gibi heyecan duymak..kalp atislarina ne kadar sahip cikmak istesende cikamamak.icine o duygunun dolmasi..yasamin tadini ellerinde almak..gozlerinden bakmak istemek,ellerin olmak istemek ve en guzeli sen olmak istemek benliksiz ve senliksiz kalmak istemek.sadece bizi yasamak…hergun yeniden sevdaya tutulmak sana..ve kelimelerin kifayetsiz kalmasi sana dair ne demek bilirmisin sevgili…gozlerimdeki,ruhumdaki ve yuregimdeki seni bilirmisin sevgili..toz konduramadıgım bakmaya kiyamadigim seni bilirmisin…bilmek yeterli olur mu yada sadece…yasayabilirmisin bendeki seni benimle..soyle benimle sen olurmusun ve seninle ben olmami ne kadar istersin..kelimeler hep yanyana gelecekler mi? ben istemiyorum seni kelimelerin olmadigi zamanlarda seviyorum.tum haset duygulardan uzakta seviyorum..sadece seviyorum isin asli baska birsey istemiyorum.soyle sevgili sadece sevebilecekmisin beni..senden senin disinda bir beklentim yok sadece seni istiyorum hayattan baska istegimde yok.gozlerin yildizlar gibi gosterir aydinligi karanliklar icindeysem..ne yazsam nafile,anlamlandiramaz duygularimi son sozum …888…
umutların kıraç bir coğrafyaya döndüğü yerdi
yüreği...
bazen kısa süreli biraz yağmur yağar umutlandırırdı toprağını
elinde umut tohumları koşa koşa varırdı toprağına
umutlarını toprağa serpiştirirdi anlık küçücük mutluluklarıyla
arkasını dönüp, varmak için yola koyulduğunda
Yalnızlık ekilen kurak bir coğrafyada büyüdü yüreğim..
Ve yeşermeyi beklerken
Beklide Sarardı durdu…
Sarardı…
Durdu yüreğim…
Yüreğim yeşermek isterken…
Yıllar mı geçti?
Yoksa zaman çoktan unuttu mu onu?
Son nefesini hatırlamıyordu.
Son defa kalemi tuttuğunda dünya hâlâ döner miydi? Bilmiyordu.
Bir hayal kurmuştu…
Ama sonra kendisi bir hayale dönüşmüştü.
uyutmuyor bu yalnızlık
başımı koyduğum yastık
fare misali kemiriyor beynimi
uzandığım yatak,
binlerce düşünceyi nüfus ettiriyor benliğime
düşünmekten yorgun düşüyor bedenim
Üzerinden uzun yıllar geçmişti
En son ne zaman nefes aldığını hatırlamıyordu
Ya da en son ne zaman kalemi eline aldığını
Bir hayal kurmuştu ama sonrasında
Kendisi bir hayal olmuştu yaşamın içinde
Bir melek çıka gelsin istiyordu hiç beklemediği bir anda
Başlangıcını ve bitişini dudaklarımla sonsuza kadar mühürlediğim gülüşler yakışır sana sevgilim...
Benle başlayıp senle devam edip bizle sona eren konuşmalar yakışır sana sevgilim...
Benim gözlerimde başlayıp senin gözlerinle sona eren kaçamak bakışmalar yakışır sana sevgilim...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!