Üçüncü Katın Penceresi

Üçüncü kattayım şimdi...
Merdivenler eskiden dostumdu,
şimdi dizlerimle pazarlık ediyor.
Her basamak
takvimin yüzüme attığı
ince bir çizik gibi.

Bir zamanlar
rüzgârı sollardım.
Mahalle çocukları peşimden koşar,
ben kahkahamı gökyüzüne fırlatırdım.
Şimdi nefesimi sayıyorum,
çünkü zaman
insanın ciğerine de vergi koyuyormuş.

Kim derdi ki
bir gün kaslar susacak,
kelimeler çalışacak...

Şimdi yalnızca
kalemimin ayak sesleri var.
Mürekkep yürüyor önümden,
ben arkasından gidiyorum.

Aşk mı?

O çoktan başka istasyonlarda
genç yüreklerin cebine bilet olmuş.
Sevda,
telefon ekranlarında kaybolan
mavi tikler kadar kısa artık.

Ama ben...

Hâlâ ilk bakışın utancını taşıyorum.
Hâlâ bir türküyü duyunca
yirmi yaşım kalkıp omzuma oturuyor.

Çünkü insan
nüfus kâğıdıyla yaşlanıyor belki,
ama hatıraları
her sabah tıraş olup
yeniden gençleşiyor.

Üçüncü kattaki penceremden
sokağa bakıyorum.

Koşan çocuklara değil sadece;
koşup da yetişemediğim
eski kendime bakıyorum.

Ve anlıyorum...

İcraat bitmedi aslında.
Kaslar sustu yalnızca.

Şimdi sözcükler kaldırıyor yükü.
Şimdi şiirler çıkıyor merdivenleri.
Şimdi kalem,
gençliğin yapamadığını değil;
gençliğin unuttuğunu anlatıyor.

Varsın saçlarıma kar yağsın.

İçimde hâlâ
dağlardan inen asi bir dere var.

Bir gün susarsam,
bilin ki yorulduğumdan değil...

Son mısrayı da
ayağa kaldıracak kelimeyi
aramaya çıktığımdandır.