Üşüdüm Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bir düş gördüm geceyle konuşan,
Yüzün silinmiş zamandan,
Ama kalbin hâlâ içimde atan…
Unuttuğum sandığım sevda,
Aslında içimde saklıymış,
Bir dokunuş kadar yakın,
Bir ömür kadar uzakmış.
Ellerini uzattın bana,
Tutmaya yeltendim, çekildin usulca,
Adım attım sana doğru,
Yollar eridi, mesafeler çoğaldı.
Sesin yoktu ama hissin vardı,
Soğuk bir rüzgâr gibi değdi içime,
Üşüdüm… derinden,
Sadece bedenim değil, kalbim de titredi.
Meğer seni kaybetmemişim,
Sen bende kalmışsın sessizce,
Bir anı gibi değil,
Bir yara gibi derin ve gizlice.
Dönüp giderken ardına bakmadan,
Beyazlara bürünmüş hâlini gördüm,
Sanki bir vedanın en saf haliydin,
Uzaklaştıkça daha çok içime gömüldün.
Ve ben…
O an anladım,
Bazı sevdalar bitmezmiş,
Sadece soğurmuş…
Çok üşüdüm.