Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Düşünce beyne hitap ederse bilgedir insan.
Düşünce kalbe hitap ederse kendinden öte ilmin kaynağıdır insan.
Her insanın bilgisi kendi ummanıdır.
Kimi çölde deryadır, kimi ulemada bir toz kendine savrulan.
Çiçekler yaşar susuz ve susarak sonsuz.
Değilmi ki yağmurlar yaşam kaynağı yağan.

Bembeyaz bir sayfadır düşüncelerin ömrüne.
Duru bir görüşte kanat çırpar hislerin.
Bir ilim gerekliyse suskun kalbine,
Kendini okuduğunda yaşam sadrındadır.

Tüm bildiklerimizi unutmak,ilk andır hatırlamaya.
Öyle ki; yaşamda neler yaşayacağımızdan öncedir üstelik.
Şimdi buyüzden tüm bilmediklerimizde anlamsız kalabilmemiz.
Belki de bilginin doğasındandır o.
Hatırlatan, hatırda yaşayan, anılan ve yaşanılan.

''Cennette cehennemde burada ötede arama.'' Der şair.
Yaşarken geçtiysen kendinden,
vardıysan içten bir huzura eğer, dünya cennetindir artık.
Şimdi yaşanılan geçişler adımlarının izleridir.
Ve bir kez tersine dönse herşey,
Sular, ateş olsa içsek yudum yudum.

Nasıl bütünlüyor zaman kendine.
Yarım kaldıkça içimizde biz.
Oysa tamamlanmış biçimde yaşıyor düşünce.
Düşündükçe varediyor içinden yansıyor insan.
Her sessizlik ayrı bir ses oluyor duyabildikçe.
Gece içinde gizli bir gün vaad ediyor içten içe.

Baktığın anda saniyelere bölünür tüm duygular.
Oysa sonsuzca yaşayacak bir duyuştur insan.
Sevgidir yarınlara ileten.
Yaşama sarılmak kendine varmaktır.
Kendine vardığında sarılırsın tüm duyduklarına.
Ve en masum an daima yaşanır içinden.

Hüzün bir su damlasına sığdığı an,
Ya yok olduğu yerde varlığınla yaşam katar
Ya da yaşam vardır olduğu yerde.
Kurumuş, çoraklaşmış her bir tarafa dağılır
merhametinin özü derinliğin kadar.
...Tüm güneşe yüklense, düşüncenin aydınlık ışığı.

Bir düşünceyle herşey değişir. Dağlar aşılır iste yeter ki.
İnsanın öz varlığını yaşamasıdır hayat.
Dağlar ne kadar yüksekse içinde ki patikalardır yüksekliğe ulaştıran.
Düşüncenin en aydınlık yolu olabilmeli.
Yol olabilmeli,yollar aşınır aşılır.
Kalbimizin en açık adreslerinde buluşabilmeli.

Gerçek bir düşünce içindeyseniz eğer,mutlaka düşünceniz sizi
kendi içinden gerçekleştirir.
Ne düşündüğünüz değil, gerçekliğin dönüşümü sizin düşüncenize zuhur eden şeydir.

Baktığın her yerde herşeyde bir sanat var.
Güneş battı diye gün batmaz ki. Günün içindedir o daima varolan.
Güneş battığında ancak yeni güne ışık doğar.
En büyük sanat;
...Allah'ın yaratma sanatıdır.
Kainat bir kitap ve insan yaşayan düşünen varolan iç sayfalar.