Toz Şiiri - Donatello Mon

Yetiş ömrüm,
ardımdan yürüyen zamanın ayak sesleri var.

Geceye kapandım.
Uzadıkça uzayan geceler,
adını söylemeden beni çağırıyor.

Toza döndü kum dağları,
her tanesinde eksik bıraktığımız bir gün.
Rüzgâr bile eski bir mektup gibi
milena'ya mektuplar izlerini saklıyor.

Devrilmiş bir kapının eşiğinde bekliyor su.
Gitmeyi de biliyor,
dönmeyi de.

Kurumuş toprağın içinden
çılgın bir rüzgâr geçti;
saçlarıma değil,
sessizliğime dokundu.

Çıplak yamaçların kıyısından yürüdüm.
Ne onlar beni tanıdı,
ne ben kendimi.

Akşam usulca omzuma çöktü.
Bir gölge kadar yakın,
bir ömür kadar uzak.

Ve su,
hep uzadı.
Senin gidemediğin yere doğru.