Aşk kaybetti Şiiri - Cemal Sürünya

Sevda, şehir kendi kalbini unuttuğunda başladı.
Sokak lambaları dua eder gibi titriyordu.

Sen,
bir aynanın içinde çoğalan ışık gibiydin.
Bakınca çoğalan,
dokununca kaybolan bir metamorfoz.

Merhamet…
Yaradanın adıyla göğe bırakılmış bir çocuk bakışıydı, oku oku oku ...

Ben ise
bir yol kenarında unutulmuş bir hikâye,
yarım kalmış bir sigara gibi.

Kader dedikleri şey
parmak ucunda duran tek bir harf miydi?
Belki “git”ti,
belki “gitme”.
Ama ikisi de aynı yerden kanıyordu.

Sevda…

Ve ben seni en çok sustuğum yerden sevdim.

Hayyam’ın kadehinde kalan son şarap gibi,
gözlerinin en karasında, ellerinin en sağında.

Yüzünde çocukluktan kalma o sessiz iz,
iki kaşının ortasında duran kırılgan ışık.

Sabahın ilk ışığı arabanın camdan vururken yüzüme, yüzünde filizlenirdi ellerim.
Suyun en derin en görkemli yerinde ayak izlerin,
baharı müjdelerdi dudakların.

Dağların içinden geçen bir yol gibi,
motor sesinin rüzgâra karıştığı o anlarda
ellerin rüzgara karşı emeği vardı nasiplerini dağıtan.

Kaç nehir geçtik bilmiyorum,
kaç dağ sustu aramızda bilmiyorum.

Bir atın sırtında , çadırın sıcaklığında,
yorgun sabahlara uyanırken
kaç hayal kuruldu, hatırlamıyorum.

Bir tren istasyonunda
bir klarnetin içine sığınan bir yalnızlık gibi
hayat akıp gitti.

Kaç meydan savaşı yaşandı bilmiyorum
kaç şiir yazıldı bilmiyorum
aşk kaybetti ...

Baht…

“Aşk” diyordu eski ustalar,
toprağa düşüp yeniden filizlenen bir şey.

Şimdi aramızda ne şehir var ne mesafe,
ne gökyüzü ne de seher vakti.

Yalnızca
insanın içini büyüten o eski, o ilkel yangın.

Bir bombalanmış şehrin arka koltuğundayım şimdi;
kırık bir aynanın içinde.

Gözlerim ağlamaktan ağır,
bahçede eğilmiş kara gül baht.

Yok oluş…

Zaman, bu yorgun bedeni
bir sarmaşık gibi sarmaya başladı.

Yüzümün her çizgisi,
saçımın her beyazı
içime düşen ışık gibi.
Son ışığın göz yaşında düşmek üzere.

Şimdi gidiyoruz.
Sen bir yana, ben bir yana.

Ve bil ki ;

Bazı aşklar kavuşmak için değildir,
insanın kendine çarpıp
kendi varlığını fark etmesi içindir.

Hoşça kal zamanımın altın çağı.
Hoşça kal Haziran.