Pas içinde Şiiri - Murphy Cooper

Kaç zamandır sarhoş geziyorum sokakları,
çıplak ayaklarımla gecenin taşlarına basıyorum.
Elimde senden kalan bir avuç toprak,
avuçlarımı kapatıyorum,
sen dağılma diye.

Gözlerim bugünde paslı,
dün çoktan içimde eskidi.
Hangi sokağa dönsem
bir gölgen düşüyor önüme;
yürüyorum,
sanki sana varacakmışım gibi.

Kar yağıyor.
Adımlarını takip ediyorum beyazlığın içinde.
Her iz biraz sen,
her siliniş biraz ben.

Yükseldikçe yükseliyor umutlarım,
çıktıkça yamaçları nefesim daralıyor.
Belki de insan
sevdiğine yaklaştıkça
kendi kalbine çarpıyor.

Sonra birden
içime sen doluyorsun.
Bir bahar gibi değil,
uzun zamandır beklenmiş
bir yağmur gibi.

Ve ben,
seni taşıdığım yerde
yeniden yeşeriyorum.