Toprak Kanunu Şiiri - Mehmet Veysel Palice

Güneş, en koyu geceden devşirir seheri.
Toprak bile bilir de saklar yeşil haberi;
Bir tohum yıllar susar, sonra verir eseri.

Rüzgâr, hangi vadiden taşıyor bu kokuyu?
Gül henüz açmamışken kim duyurdu uykuyu?
İçimde bir kuş döner, tanıyor ufku, suyu;
Demek ki müjde yakın, biliyor gönül yolu.

Bir bulut usul usul geçti gönül dağımdan,
Bir damla rahmet düştü sabrın durağından.
Sessizlik de konuşur Hakk'ın ince çağrısından;
Müjde bazen görünür yalnız kalp aynasından.

Vakti gelince açar kilitlenen bütün güller,
Seherin avuçları umutla dolar birer birer.
Beklemek kayıp değil, rahmete çıkan sefer;
Müjde, sabrı ömür bilen gönüllere iner.