Taşın Hafızası Şiiri - Mehmet Veysel Palice

Yerlisi olduğun toprağın en suskun taşıydın,
Seyrelmiş saçlarında baharı saklıyordun.
Ruhumun kıyılarında eskimedi yokluğun;
Vuslatı unuttum, sana yürüyordum.

Çatladı gökteki zaman, ses vermedi baş;
Adın geçti usulca, irkildi göğüm, sustu kış.
Ne kadar senden uzak, o kadar sana yakınmışım;
Meğer hasret, kavuşmaktan daha derin bir varış.

Kırıktır pencerede zaman, ses etmeyince taş;
Adın geçti usulca, irkildi göğüm, sustu kış.
Ne kadar senden uzak, o kadar sana aktım;
Hasretin rahyasında sessizce çoğaldım.