Taşın Hafızası. Şiiri - Jean Kutlu

Taşın Hafızası.

Ben bu toprağı
haritadan değil
ayağımdaki tozdan,
çamurdan bilirim.

Bir taş var kapımın önünde,
oturur üstüne düşünürüm .
Niceleri geçti üstünden,
Sınırlar çizildi,
ama o hiç
hiç oynamadı yerinden .

Dilimi anamdan öğrendim,
okuldan ise korkmayı.
Çünkü devlet dilinden
bir kelimeyi bile yanlış söyledim mi
Suç olurdu ,
sanki kıyamet kopardı.

Sonra sustum.
Ama sustuğum yerde,
İçimden dışımdan
hep bir pazar kuruldu.

Dağ dediğin
yüksek olduğu için değil
kaç kere yıkılıp yıkılıp
ayağa kalktığı için dağdır.

Bizi de çok yıktılar,
bazılarını toprağa,
bazılarını unutuşa gömdüler,
Ama bak,
hâlâ çay demliyoruz,
hâlâ çocuklara isim koyuyoruz,
hâlâ gülüyoruz-
inatla.

Bir halk
gülmeyi unutmuyorsa
henüz yenilmemiştir düşmana.

Ben büyük laflar etmeyi sevmem,
pek bilmemde .
Ne ki Özgürlük ,
korkmadan yaşamak
adını
haykırarak söylemekmiş meğer.

Yarın ne olur ne olmaz
kim bilir ?!
ama bugün
taş hâlâ kapımda,
dil hâlâ ağzımda,
ve ben
buradayım işte.

Bu da az şey değildir yani
bu karanlık zamanda.
jean KUTLU.