Toprağın Hafızası Şiiri - Turan Demir 3

Toprağın Hafızası
12.03.3026
“Tohum karanlığa gömülür, ama ışığa doğar.”

Derler ki
tohum toprağa düşer
ve toprak
unutmaz hiçbir şeyi.

En ıssız gecelerde bile
bağrında bir kıpırtı saklar.
Bir gün
yeşil bir söz gibi
umut kaldırır başını.

Ama biliriz
acıya uzanan eller vardır.
Sessiz yürürler,
karanlıkta çoğalırlar.

Biz gördük o karanlığı.

Gözlerimiz enginlere dalmışken
duyduk demirin soğuk sesini.
kör pencerede
taş duvarların gölgesinde
birbirimize bakarak
yeniden öğrendik yaşamayı.

Çünkü insan
insanla dirilir.

Uyan şimdi.
Aç gözlerini.
Bak şu pencereye.

Orada
henüz doğmamış bir sabah
sessizce büyüyor.

Biz eğri yolların yolcusu değiliz.
Başımızı eğmedik,eğmeyiz.

Çünkü biliriz:
her doğru önce bir bir
çileden geçer.

Ama gün
mutlaka doğar.

Omuz omuza verdik,
yüreklerimizi kale gibi ördük.
Birimiz düşerse
öbürü kaldırır onu
karanlığın içinden.

Kenetlenen kalpler
çözülmez.

Yıllar geçti,
yaralar aldık,
izleri hâlâ içimizde.

Ama umut
hep yarınlarından yanadır.
Biz yarına ant içtik.

Şimdi kaldır perdeleri.
Güneş
pencerelere vuracak.

Bak dağlara:
çiçekler çoktan açtı.
Rüzgâr kokularını taşıdı
ovaya,
kente,
sokaklara.

Biz aydınlığa koşarken
boğduk karanlığı.

Umut
bir çiçek gibi sardı memleketi.
Toprak şimdi
karış karış büyütüyor yarını.

Hiçbir pencere
bir daha
karanlığa açılmayacak.