6 Şubat Şiiri - Turan Demir 3

6 Şubat (05.02.2023)

Yaşamın ve umudun
kılıçtan geçirildiği bir geceydi…

6 Şubat iki bin yirmi üç.
Saat… dört… on yedi.

Mahşer günüydü.
On bir il
aynı anda
ateşten bir gömlek giydi.

Gökyüzü sustu.
Yeryüzü titredi.
İnsanlar,
birbirinin enkazında kaldı.

Seslendik…
duyulmadık.
Haykırdık…
yetişilemedik…

Ve… sustuk.

Maraş’ta… Hatay’da…
Malatya’da… Adıyaman’da… Urfa’da…

Adana.
Elazığ.
Diyarbakır.
Gaziantep.
Kilis.
Osmaniye…

Nice ocaklar söndü.
Nice evler yıkıldı.
Hayatlar söndü.
Hayaller yarım kaldı.

Soğukta…
karanlıkta…
Enkazlarda asılı kalan,
kurşun gibi seken umuda yüklenen,
donuk ve titrek bir ses yalnızca:

“Sesimi duyan… var mı?”

Zaman…
cevap veremedi.

Analar…
Babalar…
Eşler…
Çocuklar…
Enkaz altında doğuran kadınlar…
Uzuvları ayrılmış molozlar arasında nice bedenler…
Ulaşılamayanlar…
akıbeti bilinmeyenler…

Yaşarken
bu dünyadan ayrılanlar…

Kar altında beslenen doyumsuz
kan tarlası…

Biz burdayız.
Unutmuyoruz.
Unutturmuyoruz.
Unutmayacağız.

Bu bir kader değil.
Bu bir sınavdı…
ve insanlığın zorlu bir sınavıydı.

Altı Şubat’ta
duran saatler değildi…

Yüreğimizdi.

Kaybettiklerimizi
acıyla…
saygıyla…
bitmeyen bir yasla
anıyoruz.