Kimsesizlerin ben bir kimsesiyim
Sessizlerin çığlık çığlık sesiyim
Ben sizden, aranızdan birisiyim
Kimsesizlerin ben bir kimsesiyim
Elbisesizlerin, elbisesiyim
Kirpiklerin sanki ipince yontulmuş bir mızrak
Saplanır bağrıma silinmez izler bırakarak
(22 Temmuz 2006/Ören-Balıkesir)
Kısmet olmasa da mutluluk.
Seni unutmak ne mümkün.
Sevenin var ilelebet.
Gecemin ay ışığısın.
Senle açsam gözlerimi.
Şâyet hepimiz birer kitap kurdu olup da
okumazsak sayfa sayfa kitapları
tozlu raflarda bir bir onları
yiyip bitirecek gerçek kitap kurtları
(5 Ocak 2007/İstanbul)
Yüzmekten yorulup da
Kız Kulesi'inde mola veren
deniz kızlarının sohbetlerinden
bir bulut gibi yükselen zarif seslerinin
yerini, şimdi çatal kaşık sesleriyle,
garsonların ayak tıkırtıları almıştır
Senle yaşadığım yâr her bir ânı,
Maziye gömmenden hep korkuyorum.
Yalnızlığa mahkum edip te beni,
Terk edip gitmenden hep korkuyorum.
Sen bir yıldızısın karanlık göğün.
Kimisi ardında bırakır
yılların hiç eskitemediği
çağlar boyu yaşayan bir eser
Kimisi de yıkılıp gider
kumdan yapılmış kale misâli
yerinde hep yeller eser
Bir Kurban Bayramı
Daha geldi geçti
Bu arada hastaneler
Acemice kurban keserken
Kendisini yaralayanlarla
Doldu taştı
Ey ahali! Duyduk duymadık demeyin de dinleyin.
Sildim onu gönül defterimden bunu böyle bilin.
Onun yeri yerin yedi kat altından daha derin.
O, önde gidenlerindendir yaşayan ölülerin.
Sildim onu gönül defterimden bunu böyle bilin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!