Telefon Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

bildirim sesiyle uyanıyorum
kalbim değil, telefonum titreşiyor önce

birinin hayatı çok güzel
birinin kahvesi estetik
birinin gülüşü filtreli
ben
ekran parlaklığını kısıyorum sadece

ablam arıyor bazen
iyisin değil mi diyor
iyiyim diyorum
çünkü kötü olmak için bile
vakit ayıramıyorum artık

şehir, üstüme üstüme geliyor
reklam panoları kadar büyük yalnızlıklar
herkes bir yerlere yetişiyor
ben kendime geç kalıyorum

gece olunca
herkes uyuyor sanıyorsun
ama kimse uyumuyor aslında
hepimiz biraz kaydırıyoruz aşağı
biraz daha aşağı
biraz daha…

sonra bir yerde
parmağım duruyor

ben
oradayım

ama kimse çevrimiçi değil