Tek Bir Sözle Gidişini

Bir silgi olsaydım,
önce kendime söylenip de
geri alamadığım cümleleri sildim,

Sonra,
beklediğim hâlde değişmeyenleri…
onların arkasında bıraktığı
o uzun, açıklamaz sessizliği.

“Olur belki” diye uzatılan umutları sildim;
insan ayakta durduğunda,
arada kalan umutları.
Gidişlerini değil,
ardımda bıraktıkları “acaba”yı.
Bir şey olacak sandığım o suskun zamanları,
sınırları sustuğu anları,
kalbinin kendi kendine konuşmasını…

Hak etmediği hâlde affedilen insanları sildim.
Verilen ikinci, üçüncü şanslar.
İnsanı iyi değil,
eksik hissettiren merhameti.

Kendime yüklediğim suçları sildim;
başkasının sorunuyken
benim omzumda bırakılan ağırlıkları.
“Keşke” diye başlayan cümleleri,
“ben olsaydım”la biten pişmanlıkları.

Yarıştığım günleri sildim.
Yetmediği anları,
sürekli gelişmeye devam ederken
kendimde kaldığım saatler.

Sesimi kısmayı öğrendiğim yerleri sildim.
“Bir şey yok” diye başlayarak
büyüyen her şeyi.
Anlaşılsın diye susup,
susuldukça kaybolan yanlarımı.

Bekledim ya…
işte onu söyledim.
Geliri düzeltir sandığım insanlar,
bir adım atarsa ​​her şeydeki değişiklikler umutları.
Kapı gıcırtısına benzeme ihtimalleri;
ne kapanan,
ne açılan.

Beni sevmediği hâlde
orada kalanları gördüm.
Gittiğinde değil,
kaldığında teşvikleri.
Çünkü bazı insanlar
gitmeyerek yorar.

Kendime kızdığım geceleri geçiyordum.
Neden daha az sevmedin,
neden daha erken vazgeçmeyin anları.
İnsan bazen en çok
kendine haksızlık yapıyor.

Ama düzenli olarak silmezdim:
gece boyunca içime çöken sessizlikte
adını anmadan seni düşünmeyi,
bir cümlede takılı olan kullanımları,
bir şarkıda kalbimi susturmayı.

Silmezdim.
Çünkü insan insan yapan şey
her şey yolundayken değil,
her şey yarımken
nasıl tutuluyor.

Bir silgi olsaydım,
çok şey silerdim belki…
Ama beni ben yapan izlere dokunamazdım