82- Tu Tu Her Tım Tu Şiiri - Ali Fırat D ...

82-TU, TU, HER TIM TU

Gava şev bi hêdî-hêdî
xwe dispêre paceyê,
hemû ronahiyên bajêr
wek stêrkeke westiyayî dilerizîn.
Ez dîsa te anîm bîra xwe.
Çimkî hin mirov
bêdeng diçin…
Heta hewaya odeya ku li paş dihêlin jî
diguhere.
Tunebûna te…
Wek fîncana qehweyekê
ku li ser maseyê jibîr maye,
sar bûye, bêdeng e,
lê hê jî şopa lêvên te hilgirtiye.
Destên min ên ku demekê
porên te didan dest,
niha wek du biyanî ne
ku di cêbên min de disarin.
Herî zêde jî
gava zivistan tê
ez fam dikim vê yekê.
Gava ba
di nav kolanan de derbas dibe,
wek ku navê te tîne pê xwe.
Ez di her hewayê de
hinekî din vedigerim ber bi te.
Tê bîra te?
Êvarekê li qeraxa deryayê
me bi bêdengiyê saetan derbas kiribûn.
Gava ezman
di navbera mor û şînê tarî de nazik dibû,
te serê xwe
xistibû ser milê min.
Min bawer dikir
ku ez ê qet ji wê demê dernekevim.
Meger mirov
herî zêde li cihê ku wê bêdawî dibîne
nîvco dimîne.
Niha şevan
ez di şikestinên banî de
rûyê te digerim.
Gava ronahiya heyvê
li perdeyan dixe,
wek ku sîbera te
dîsa vedigere odeya min.
Dilê min,
wek plakeke kevn,
li heman cihî dimîne
û dîsa-dîsa lê dixe…
Tu,
tu,
her tim tu…
Û bawer bike,
Jibîrkirina te
wek vê yekê ye ku
piştî agirê ku malek xwelî kiriye,
mirov bêje:
“Ez qet li vir nejiyam.”
Na…
Nabe.
Çimkî kesê ku mirov jê hez dike
ne tenê di dilê wî de dimîne,
di mêzekirina wî de,
di dengê wî de,
heta di bêdengiya wî de jî dimîne.
Niha ji te paş maye
çend wêne,
hevokên nîvco,
û bîranînên ku bihna baranê didin.
Lê dizanî ya herî xirab çi ye?
Hin şev
wek ku dinya rawestiyaye dibin…
Ez hê jî
dixwazim bawer bikim
ku derî ê were qapandin
û tu ê vegerî.
06.06.1998