82- Tu Tu Her Tım Tu Şiiri - Ali Fırat D ...

82-TU, TU, HER TIM TU

Gava şev bi hêdî-hêdî xwe dispêre paceyê,
Hemû ronahiyên bajêr
Wek stêrkeke westiyayî dilerizîn.
Ez dîsa te anîm bîra xwe.
Ji ber hin mirov bêdeng diçin…
Heta hewaya odeya ku li paş dihêlin jî diguhere.

Tunebûna te…
Wek fîncana qehweyekê ku li ser maseyê jibîr maye,
Sar bûye, bêdeng e, lê hê jî şopa lêvên te hilgirtiye.

Destên min ên ku demekê porên te didan dest,
Niha wek du biyanî ne ku di cêbên min de disarin.
Herî zêde jî gava zivistan tê ez fam dikim vê yekê.
Gava ba di nav kolanan de derbas dibe,
Wek ku navê te tîne pê xwe.
Ez di her hewayê de hinekî din vedigerim ber bi te.

Tê bîra te?
Êvarekê li qeraxa deryayê
Me bi bêdengiyê saetan derbas kiribûn.
Gava ezman di navbera mor û şînê tarî de nazik dibû,
Te serê xwe xistibû ser milê min.
Min bawer dikir ku ez ê qet ji wê demê dernekevim.
Meger mirov herî zêde li cihê ku wê bêdawî dibîne
Nîvco dimîne.

Niha şevan ez di şikestinên banî de rûyê te digerim.
Gava ronahiya heyvê li perdeyan dixe,
Wek ku sîbera te dîsa vedigere odeya min.
Dilê min, wek plakeke kevn, li heman cihî dimîne
Û dîsa-dîsa lê dixe…
Tu,
Tu,
Her tim tu…

Û bawer bike, Jibîrkirina te
Wek vê yekê ye ku
Piştî agirê ku malek xwelî kiriye,
Mirov bêje: “Ez qet li vir nejiyam.”
Na… Nabe.
Ji ber kesê ku mirov jê hez dike ne tenê di dilê wî de dimîne,
Di mêzekirina wî de, di dengê wî de, heta di bêdengiya wî de jî dimîne.

Niha ji te paş maye
Çend wêne,
Hevokên nîvco,
Û bîranînên ku bihna baranê didin.
Lê dizanî ya herî xirab çi ye?
Hin şev wek ku dinya rawestiyaye dibin…
Ez hîn jî dixwazim
Bawer bikim ku dê li derî bê xistin û tu dê vegerî.

06.06.1998