Tatianna ya Mektup Şiiri - Sabri Servetoğlu

Bazı ayrılıklar vardır ki,
bir insanın gidişi değildir;
ruhun, kendi semasından düşüşüdür.

Ben senden ayrılmadım, Tatiana;
kendimde kaybettim seni.
Ve anladım ki insan,
bir yüze değil,
o yüzde gördüğü sonsuzluğa bağlanır.

Sen bir yüz değildin, Tatiana.
Bir ömre sığmayan ihtimaldin.
Bir bakışınla açılan ufuk,
bir sessizliğinle kapanan gökyüzüydün.

Derler ki:
İnsan bazen birini sevmez,
onda kaybettiği cenneti sever.

Ben cenneti neyleyeyim, Tatiana?
Gözlerin, ufkuma açılmış bir kapıyken.

Kalbim,
ne sana ait,
ne bana...

Yalnızca hasretinin elinde, Tatiana,
eski bir emanet.

Her büyük aşk,
ruhun kendi elleriyle yazdığı
bir sürgün hükmüdür.

Madem sürgünüm, Tatiana,
bırak yüreğinde kalayım;
bir ömür,
aynı yangının külüne dönerek.

Kalp kırılmaz sanırdım.

Meğer kalp,
içindeki şehrin yıkılışını sessizce seyredermiş.

Sen gidince anladım, Tatiana.

Bir minare devrilir gibi,
bir akşam çöker gibi,
bir ömür eksilir gibi...

Ve insan,
enkazına bakarken büyürmüş.

Özlemek nedir, Tatiana?

Bir yokluğu hatırlamak değil;
bir zamanlar içinden geçen ışığı
karanlıkta aramaktır.

Hatıralar geçmez.

Yalnızca derine iner.

Denizin dibine çöken taşlar gibi,
sessiz,
ağır
ve unutulmaz.

Bazı isimler silinir dilden.

Bazıları kaderin harflerine karışır.

Senin adın da öyle oldu, Tatiana.

Ne kadar kaçsam da
bir dua gibi dönüp duruyorsun
kalbimin tenha köşelerinde.

Ayrılık,
iki kişi arasındaki mesafe değildir.

İnsanın,
kendine düşen uzaklığıdır.

Çünkü insan bazen
sevdiğini değil,
onunla mümkün olan hâlini kaybeder.

Ve en çok da
“olabilirdi” dediği şeylere ağlar.

Bir gün geliyor;

Bütün yollar tükeniyor,
bütün şehirler susuyor,
bütün isimler karanlığa gömülüyor.

Fakat senin adın kalıyor, Tatiana.

Çünkü ruh,
kaybettiği şeyi değil,
kaybettiğinde kim olduğunu arıyor.

İşte o vakit anlıyorsun:

Aşk,
bir kalbe ulaşmak değilmiş.

Aşk,
yaranın içinden sızan ışığı
ölünceye kadar takip etmekmiş.

Ve ben hâlâ, Tatiana,
aynı ışığın altında,
aynı duanın içinde,
aynı hasretin gölgesinde
seni arıyorum.