Tamer Arabacı Şiirleri - Şair Tamer Arabacı

İçimde nedensiz ağlamak var,
Melankoliğim bu sabah.
Bilinçaltımda bunca zaman biriken acılar,
Dolduysa demek.
Bazılarında hayat kaybetmeye yarar,
Gördüğüm birse çektiğim bin ah!

Bende bilirim acıyı.
Yaşadığım zamanlardan damıttığım zehr-i alem
Kokladığım ayazı gecelerin.
Bilirim ben de yalnızlığı,
Sevilmemeleri,
Görmezden gelinmeleri,

Yıllar oldu, bugün yokluğun sırdaşım.
Sorsalar bana, hala gittiğin yaştayım.
Kendi gerçekliğimde en güzel yalanım.
Hala o yalanı istiyorum ve bekliyorum.

Güvenmemeyi öğretti tüm imtihanlarım.

Nasıl desem; yaşamaktan betersin,
Ama bazen!
Diz çöktüren güzelliğin,
İçinde kaybolunan gözlerin,
Karşı koyulması imkansız öyle bir afetsin,
Bu kadar yok olmak,

Bu saatten sonra nasıl kapanır yaralarım?
Ne çare! Kimsem yok silsin gözyaşlarım.
Onca varlığım harcamışım sen mutlu olasın.
Ben sevdim çünkü! Sen anlayamazsın.

Her gülüşün ardından bin umut sakladım.

Deryanın koynunda bir kayıp sandal,
Yorgun, muhtaç ve dibine kadar çaresiz.
Bazen bir rüzgar saçları yalayan hayal mayal,
Bir vakit bulursun kıyıda beni bensiz.

TmR 03.04.2017

Sene 71,
Kendimi bilmezden çıktığım yolda
Mesut kasabanın mesut çocukluğu yalanlarıyla
Soğumaya başladım dünyadan.
Bütün biriktirdiğim hatıraları
Biriktirdiğim yerde bıraktım yine.

Sene 93,
Dedim ya! İçimde kocaman bir boşluk
Ve ben.
O zamanlar kim tutsa ellerimden
Mutlak umuttu benim için.
Bir yaşama sebebi lazımdı.

Sahip olmadığını bende mi arıyorsun?
Başkasında kaybettiğini bana mı soruyorsun?
İnsan geçmişin bedelini elbet bir şekil ödüyor.
Gönlüne çökecek bir beni mi görüyorsun?

Davası aşk olanın ahirinde huzur ne arasın?

Hislerim ıslak,
Çekmecesi kilitli düşlerin.
Geceleri uluyan aynı kurt,
Bir ateş yanar uzaklarda.
Boğazımda zamanı dişlerin.