Tahir Özdemir Şiirleri - Şair Tahir Özdemir

Akasyalarım düşlerime düştü
Bazen de gündüzleri aklıma
Akasyalarım küsmüş dönmüyorlar yüzüme
Kanadım düştüğünde anladım yeniden

Gülüm açmayacak yeniden

Çay şiirle dostla muhabbetle içilir
Hüzün ise yalnız çekilir.

Bir kuş sesi bile duymadım
Yüreğimdeki sesin işkencesinden

Kuru bir selamını bekleye bekleye derman bulamadım
Kendimle kendime eziyetimi bir sonlandıramadım
Oysa ne kadarda güzel boşluklarda geziyordum
Şimdi tek tek unutamıyor ağlayamıyor düşleyemiyorum
Ne uzak kim tuzak kim daha yakın anlayamıyorum

Ne gezersin gönül bu yılda olmadı mahsul
Çaresi yok tutsak kaldım
Bir yol gütmeden ömür bitti
Bir mektup yaz gökyüzüne deki susadım
Yorgunluk yaraladı öldürmedi
Sakinliğimi kaybettim

Radyoda fasıl
Geçmiyor akşamlar asıl
Nargilem anason
Durmuyor kırmızı ışıkta trenler
Gözüm hep o asgari haberde
Ve şairinde dediği gibi

Sobalı evlerin buğulu camları olurdu
En az herkesin bir kez kazımışlığı olurdu
Akşam olmuştu elektrikler yok olurdu
Herkesin hikayesinin bir sonu olurdu
Dışarıda kar ve Konya ayaz olurdu
Ve şairin dediği gibi

Sen gel deli
Adın veli
Sen asgarili
Sana vergi gelecek

Kapın var

Ah be Tahir
Ev mi yapılırmış bir obruğun içine
Toprağa yaslanmamışken
Henüz bir bardak çay içmeden
Toprak üstünde bağrışılmışken hem

Mağdur ettiler
Dolandırılıyorum izahı yok
Arıyorum mesaj atıyorum
Bana geri dön avukat bey

Kendi istediklere yere gittim

Ruhum senin kemik iliğinde kaçış nerde
Ruhum intihar anayasasının içinde
Bedenimin rüşveti ruhum
Biz çocuktuk değil mi ruhum
Firariyim suçluyum kaçağım senden kaçağım
Sabaha çıkmaz dediğim beden