Susma sakın Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Dün,
bir yerlerde
bir yangın başladı yeniden
ve gökyüzü
bir çocuğun yüzü gibi karardı
korkudan değil
küllerden.

Sen
pencereni kapattın
içeriye döndün
“bana ne” dedin
belki fısıltıyla
belki alışkanlıkla.

Oysa
“bana ne” dediğin her şey
bir gün
senin kapına dayanır
kapı değil
duvar olur.

Yangın dediğin şey
uzakta yanmaz yalnız
uzak dediğin şey
bir gün
tam ortandan başlar.

Ve insan
bunu en geç
kendi yanarken öğrenir.

Ben sana
bir çarkın içindesin diyorum
dönen
durmayan
ezdiğini de
ezileni de
aynı hareketle öğüten.

Bugün susarsan
yarın susturulursun
bu kadar basit
bu kadar çıplak.

Komşunun kapısı çalındığında
sadece o kapı çalınmaz
bir ülkenin vicdanı
bir insanın kalbi
bir sokak
bir şehir
bir suskunluk çalınır.

Adalet
gökte aranan bir ses değil
yerde yürüyen insanların
ayağındaki nasırdır.

Ve nasır
acıtır
ama yürütür insanı.

Sen yürümeyi bırakırsan
sadece kendine değil
insanlığa da oturmuş olursun.

Bir gün
sen de “neden kimse yok” dersin
sesin boş duvarlara çarpar
ve anlarsın
boşluk
dışarıda değil
içeride büyür.

O yüzden
bugün
bir kıvılcımı söndür
bir kapıyı aç
bir sesi büyüt
bir suskunluğu kır.

Çünkü insan dediğin şey
tek başına bir ada değil
birbirine tutunarak yaşayan
kırılgan bir kıtadır.