Sus Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Sus…
çünkü bazı acılar
ancak susarak anlatılır.

Bir kelime söylenecek dağılacak içim,
bir nefes alsam kırılacak kalbim,
o yüzden en çok susmayı
kendimi en yakın yerden öğrendim.

Ben,
bir zamanlar gülüşü olan tutuklanmıştım,
şimdi hatırası bile eksik bir cümleyim.

Geceler beni tanır,
karanlığın adını bilir artık,
çünkü her gece biraz daha
kendimden eksilirim usulüca.

Aynaya bakarım—
yüzüm var ama ben yokum,
gözlerim durur
ama içeride kimse oturmaz.

Birinin “iyi misin?” demesini beklerim bazen,
ama cevap verecek hâlim kalmadı diye
başkasına sormayı başaramadım.

Sevmek...
en çok oradan kırıldım zaten,
bir kalbe sığmak isterken
kendi içeriden taşarak.

Ne tuttuysam eksik kaldı,
hatta inandıysam yarım kaldı,
ben en çok da
tam olamaşımda kayboldum.

Yıllar önce bir dilek tuttum,
kimse duymadı,
belki de o yüzden
hiç gerçekleşmedi.

Şimdi ise
bazı insanlar yaşarken silinir,
nefesler alınamaz,
görünür ama hissedilmez.

Ben de özgür biriyim işte,
adı söylenmeyen,
varlığı hissedilmeyen,
yokluğu fark edilmeyen.

Bir gün ayrılacağım,
ne bir kapı çarpılacak arkamdan
ne bir ses döneceğim benimle. Benim yerimde

sadece bir sessizlik kalacak . Ve belki biri soracak: “burada biri varmış sanki…” ama kimse hatırlamayacak. Çünkü bazı insanlar aslında yaşamaz; sadece yavaş yavaş unutulur.