Sözün bumuydu

SÖZÜN BU MUYDU?

Sözün bu muydu...

Bir gün gözlerimin içine bakıp,
"Hiç bırakmayacağım seni." demiştin.
Ben o sözü ömrüm sanmıştım.
Meğer dudaklarından çıkan bir cümleymiş sadece,
Yüreğine hiç uğramamış.

Sözün bu muydu...

Birlikte yürüdüğümüz yollar,
Bir gün bana yabancı kalacaktı da
Ben bunu nasıl bilecektim?

Ben geleceğimi sana emanet ederken,
Sen vedanı çoktan hazırlamışsın meğer.

Şimdi dönüp geçmişe bakıyorum.

Bir tebessümün vardı...
Bir de umut dolu gözlerin.

Ben ikisine de inandım.

Çünkü sevgiye yalan yakışmaz sanmıştım.

Meğer en çok da
Sevdiğinin sessizliği yaralarmış insanı.

Sözün bu muydu...

Ben geceleri seni düşünürken,
Sen beni unutmayı mı öğrendin?

Ben dualarımda adını taşırken,
Sen ismimi bir yabancı gibi mi sildin?

Biliyor musun?

En çok gidişin değil,
Hiç dönmeyecekmiş gibi susman acıttı beni.

Bir "Nasılsın?" demedin.

Bir "İyi misin?" diye sormadın.

Oysa ben...

Bir sesini duymak için
Koca geceleri sabaha bağladım.

Sözün bu muydu...

Birlikte yaşlanmaktan bahsederken,
Beni gençliğimin ortasında yalnız bırakmak mıydı?

Ben senin hayallerine ev olurken,
Sen benim umutlarımı yıkmak mıydı?

İnsan en çok,

Verilen sözlerin mezarında ağlıyor.

Çünkü tutulan sözler mutluluk olur,

Tutulmayan sözler ise

Ömür boyu taşınan yara...

Şimdi masamda eski fotoğraflar,

Elimde yarım kalmış şiirler,

İçimde ise

Adını söylemeye çekinen bir kalp var.

Ne seni suçlayabiliyorum,

Ne de kendimi affedebiliyorum.

Sadece susuyorum.

Çünkü bazı kırgınlıkların dili olmaz.

Sözün bu muydu...

Ben seni beklerken,

Sen benden vazgeçmek miydi?

Ben sevgiyi büyütürken,

Sen umutları küçültmek miydi?

Belki de kader buydu.

Belki de bazı insanlar,

Bir ömre değil,

Bir şiire sığacak kadar kalıyordu.

Ama şunu bil...

Ben seni severken hiçbir sözümü çiğnemedim.

Ne sevgimden döndüm,

Ne duamdan vazgeçtim.

Çünkü ben,

Sevmeyi bir heves değil,

Bir emanet bildim.

Bugün geriye dönüp baktığımda,

İçimde hâlâ aynı soru yankılanıyor:

Sözün bu muydu?

Eğer buysa...

Ben yine de kırgınlığımı Rabbime bıraktım.

Çünkü insanların unuttuğu sözleri,

Allah unutmaz.

Ve bir gün,

Herkes verdiği sözün hesabını

Kendi vicdanına verecek.

Ben ise...

Yarım kalan cümlelerimle,

Sessiz gecelerimle,

Ve tükenmeyen sevgimle

Yoluma devam edeceğim.

Belki eksik...

Belki yorgun...

Ama verdiğim sözü tutmuş bir yürekle.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ