Senin sevdan bumuydu

SENİN SEVDAN BU MUYDU?
Senin sevdan bu muydu söyle bana,
Beni bırakıp gitmek miydi ardına?
Ben ömrümü serdim senin yoluna,
Sen vefayı gömdün ayrılık bağına.

Senin sevdan bu muydu ey sevgili?
Yarım bırakmak mı bütün sevgiyi?
Ben seni can bildim, sen beni hiç bildin mi?
Yoksa unuttun mu verdiğim emeği?

Bir gülüşüne dünyaları verirdim,
Bir sözün için ömrümü tüketirdim.
Sen ise sessizce çekip giderken,
Ardından gözyaşlarımı biriktirdim.

Geceler şahidim, sabahlar şahidim,
Sensiz geçen ömrüme bütün ahidim.
Yastığım ıslandı, yüreğim üşüdü,
Hasretin oldu en ağır misafirim.

Ne kapını çaldım ne hesap sordum,
Sadece sevmenin hakkını korudum.
Sen başka baharlara yürürken,
Ben sonbaharda yaprak gibi savruldum.

Senin sevdan bu muydu, söyle bana,
Yüreğimi bırakıp en derin yarama?
Ben adını dua diye taşırken,
Sen sustun en zor zamanımda.

Bir fotoğraf kaldı avuçlarımda,
Bir de sesin kaldı kulaklarımda.
Ne zaman adını ansam içim sızlıyor,
Acın büyüyor her nefes alışımda.

Ben seni menfaat için sevmedim,
Ne gününe ne de varlığına geldim.
Ben sadece yüreğini istedim,
Sen ise sevgimi sessizce tükettin.

Şimdi yollar uzun, geceler soğuk,
Yüreğim kırık, umutlar yorgun.
Her geçen gün biraz daha eksiliyorum,
Sensizlik denen ateşte kavruluyorum.

Belki bir gün anlarsın beni,
Belki özlersin verdiğim değeri.
Ama o gün döksen de gözyaşını,
Toplayamazsın dökülen sevgiyi.

Çünkü kırılan güven kolay onarılmaz,
Yanan yürek bir ömürde toparlanmaz.
Sevda emek ister, sadakat ister,
İhanetle kurulan yuva hiç yaşanmaz.

Bugün hâlâ seni dualarımda anıyorum,
Ama artık seni Rabbime bırakıyorum.
Çünkü bazı yaraları zaman değil,
Yalnızca Allah'ın merhameti sarıyor.

Senin sevdan bu muydu ey sevgili?
Ben hâlâ ilk günkü gibi severken seni.
Sen gittin... Ben kaldım bu hasretle,
Bir ömür taşıyacağım içimde bu acıyı.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ