48- Amedspor Şiiri - Ali Fırat Dicle

48- AMEDSPOR

Ev çîrok ne tenê ji qada şîn e,
Ne tenê ji lingên ku li pey topê direvin.
Bayê ku ji kelhên Sur radibe tê,
Di her dengê tribûnê de dîrok li dijî jibîrkirinê vedeng dibe.

Navê wî dibêjin Amedspor…
Lê ev tenê navek nîne.
Rengêk, zimanek, berxwedanek,
Serhildanek ku di dilan de şîn dibe.

Li tribunan stran bêsedem nayên gotin,
Her nakarat çîrokek e, her qîrîn emanet e.
Duayên bêdeng ên dayikan,
Hêviyên serhildêr ên ciwanan tevli hev dibin.

Her pasê ku di nav qada navîn de tê dayîn,
Barê sed salan bi hêdî ji milê dibe guheztin.
Her şutê ku ber bi qalikê dibe,
Dibêje: “Em li vir in, em hene, em ê hebin.”

Amedspor ev nav ji yek tîmê zêdetir e,
Emaneteke kolektîf e di dilan de.
Çim hene ku lingên van lîstikvanan nas dike,
Xaka vê bajarê dizane kê ji bo çi direve.
Serkeftin li vir tenê sê puan nîne,
Carinan dermankirina birînek kolektîf e.

Baran bibare jî, ew gel ne belav dibe,
Ji ber ku ev tenê maç nîne—
Ev bîranîn e, rawestan e, hebûn e.
Têkçûn jî li vir cuda tê jiyîn,
Ne ser xwarin e, lê dîsa ser rabûn e.
Her ketinê de ew ruh hinekî din dimike.

Amedspor…
Ne tenê nivîsara li pişt kirasê ye.
Qîrînek e, bîranîn e, pêşerojek e.
Dengê ku xwestin bêdeng bikin
Lê her tim bi hêztir vedeng dibe.

Top dizivire, dem diherike…
Lê hin tişt qet naguherin,
Dilê gelê ku di tribunan de diqelişe
Heta dawiyê jî lêdide.

02.05.2026