Son infaz Şiiri - Töre Hanım

​Ne bir gölgem kalsın ardında, ne bir izim,
Kurusun pınarım, ağlamasın gözüm.
Eğer bir kez daha sana dönerse yüzüm,
Sana muhtaç olan ellerim kırılsın.
​

Her gece adını sayıklarken bu odalar,
Üstüme yıkılsın kurduğumuz o dünyalar.
Dudaklarımı yakıp kavursun beddualar,
Adını anan dilim kopsun.

​Söktüm attım göğsümden sana dair ne varsa,
İsterse bu dünya kıyametle dolsun.
Sana çarpan o damar hepten kurusun,
Seni bir daha anarsa, bu kalp göğsümde çürüsün!
​

Ben senin uğruna gençliğimi harcadım,
Bir kör kuyuya düştüm, yolumu bulmadım.
Göz göre göre yandım da bir an kaçmadım,
Sana feda ettiğim o yıllarım haram olsun.
​
Şimdi hangi yalanın koynundaysan orada kal,
Beni unuttuğun gibi, sen de tarihe karış.
Topla neyin varsa, anıları da yanına al,
Gerekirse mezarımı kendi ellerimle eşerim.
​

Sana gelen yollara uçurumlar kazdım artık,
Seni gören gözlerime milleri çektim artık.
Biz seninle o kutsal sayfayı çoktan yırttık,
Geri dönüşü yok bu gidişin, yeminler olsun.
​Adının geçtiği her sokak benden uzak dursun,

Seni hatırlatan her şarkı kurşun olup vursun.
Bu sitemim, bu feryadım sana son sözüm olsun:
Beni bu ateşe atan her günün, her anın solsun!
​Artık ne sevgin gerek bana, ne o sahte yüzün,
Payıma düşen tek şey koca bir hüzün.
Sen bende bittin ey vefasız, bitti o sözün;
Seni bağışlarsam eğer, bu can bana zindan olsun!