Siyahı severim ben…
Çünkü bazı renkler gözlere değil, ruha dokunur.
Kimsenin rengârenk dünyasında kaybolmak istemem.
Ben, kendi sessizliğimde kendi siyahımı, kendimi bulurum.
Fırtınaya meydan okuyan, dallar değil; toprağa sımsıkı tutunan köklerdir.
İnsan da önce içinde görmeli, sonra hayata yükselmelidir.
Dışını değil,
İçini inancınla,
Umudunla,
Ve vazgeçmeyen yüreğinle büyüt.
Çünkü bazen bir his gelir…
Ne akıl anlatabilir onu,
Ne de kelimeler.
Sadece kalp bilir.
Ve bazı gerçekler, hissedildiği kadar gerçektir.
Kayıt Tarihi : 7.07.2026 10:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!