Hep Baki Kalsın Şiiri - Berkan Karakaş

İyi ki Varsın Dost

Sakin akan bir dere misaliydi dostluğun,
Gönüllere huzur veren en duru yoldu varlığın.
Vefan vardı; eksilmeyen, tükenmeyen,
Kardeşliğin ise zamana meydan okuyan.

Sessizdin; ama sessizliğinde nice söz saklıydı.
Biraz yorgun, biraz da heyecanlıydın,
Her hâlin samimiyet kokardı.

Son zamanlarda bir şair dost tanıdın.
Belki çok üzerine gelindi,
Belki gönlün incindi…
Bâki kaldı vefan, hiç vazgeçmedin.

Dinledin, anlamaya çalıştın,
Düşünüp gönülden konuşmayı seçtin.
Çünkü özün neyse oydu yüzün;
Gösterişsiz, tertemiz ve dosdoğru.

İsminin anlamını yansıtıyordun aslında;
Üstün duruşlu, seçilmiş yürekli,
Emin bir dosttun sen.

Bir korkun vardı yalnız;
Kaybolmak, kaybetmek…
Bunu en çok gözlerin anlatırdı.
Söze gerek kalmadan,
İçindeki duyguları sessizce hissettirirdi.

Bir de heyecanlanınca…
Yanakların bir turp misali kızarırdı;
Kıpkırmızı ama en coşkulu hâliyle,
Çocukça, içten ve sıcacık.

İçimden döküldü bu dizeler sana.
Çünkü dostluk her gönle nasip olmaz.
Ne diyorduk;
“Yâr yoksa yâren var.”

Bazen attığın bir gül bile incitirdi insanı.
Ama ardından gelen tebessümün,
Vefan, samimiyetin ve saygın
Bütün kırgınlıkları alır götürürdü.

İyi ki varsın dost…
Varlığın, hayatın en güzel rastlantılarından biri.
Dilerim dostluğumuz, hep Baki kalsın!