Alışkanlık Şiiri - Berkan Karakaş

“İnsan, alışkanlıklarının çocuğudur.”
Bir söz bırakmış zamana İbn Haldun.

Peki…
Hangi alışkanlığın iziydi
yüzümüzdeki çizgiler?

Farkına varmadan
yaşadığımız günler mi?
Yarım kalan düşler,
sessizce vazgeçişler mi?

Yoksa
her sabah yeniden kurduğumuz umutlar,
her akşam biraz daha eksilen
kendimiz mi?

Belki de
ulaşamadığımız yollar değil,
yürümekten vazgeçtiğimiz adımlardı
bizi bizden uzaklaştıran.

Ve zaman…
Hiç durmadan aktı.
Biz onu geçti sandık,
oysa geçen
zaman değil,
içimizde usul usul eksilen
hayattı.