Bir Küçük Masal Şiiri - Berkan Karakaş

Bir küçük masal anlat bana…
Cam kenarında yarım bıraktığın hasreti anlat.
Beklemenin nasıl bir dua olduğunu,
Özlemenin insanın içine nasıl sessizce yerleştiğini anlat.

“Denizi kaybetme.” derdin.
“Umudunu yitirme.”
Sanki biliyormuşsun gibi,
Bir gün bu sözlerin bana nefes olacağını.

Hani derdin ya,
“Deniz gözlüm…” diye.
Sonra dalardın uzaklara;
Dingin bir denizi seyreder gibi bakardın zamana.
“Sabret.” derdin.
“Her çile biter, her hasret bir gün kavuşur.”

Senin hasretin bitti…
Ama bizimkisi o gün başladı.

Bir Şubat sabahıydı.
Ne tam soğuktu dünya, ne de sıcaktı.
Gökyüzü sanki baharın en güzel rengini erkenden giymişti.
Ama ardında, kimsenin göremediği kara bulutlar saklıydı.
O peşpeşe gelen kara bulutlar.

O sabah yine sessizdin.
Sanki birazdan uyanacak,
Bir küçük masal anlatacak gibiydin.

Ben geldim…

Ama sen gittin.

Hani akşam arardın da,
“Niye gelmedin?” derdin.
Ben de,
“Sabret, geleceğim.” diye gülerdim.

Bu kez geldim.
Seslendim.
Baktım.
Dokundum.

Ama artık sesin yoktu.

Hani dertleşirdik ya seninle…
Sen anlatırdın geçen yılları,
Beklemeyi, özlemeyi, sabretmeyi.
“Nasip…” derdin.
“Herkes nasibini alır.”

Meğer ayrılık da nasipmiş.

Elimi sımsıkı tutup gözlerimin içine bakarak vedalaştın.
Tek kelime etmeden,
En ağır cümleyi bıraktın yüreğime.

Sonra çıktın bu dünyanın kapısından.

Ve kavuştun dedeme…

Sizin hasretiniz bitti.

Peki ya bizimki?

Şimdi gelmek istiyorum.
Ama sen yoksun.

Konuşmak istiyorum.
Ama duyan yok.

Anlatacak o kadar çok şey birikti ki…
Hepsi içimde sana yürüyemeyen cümleler olarak kaldı.

Yine de biliyorum…

Toprak unutmaz.
Ne bağrına aldığı canı,
Ne de geride bıraktığı sevgiyi.

Ben de unutmuyorum.

Her rüzgâr estiğinde sesini arıyorum.
Her pencere kenarında seni bekliyorum.
Her kapıdan girdiğimde seni gözlüyorum
Her denize baktığımda, gözlerini görüyorum.

Ve kulaklarımda hep aynı söz:

“Deniz gözlüm…
Umudunu yitirme.
Denizini kaybetme.”

Merak etme…

Özlemek ağır geliyor bazen.
Ama sevgin, özlemimden daha güçlü.

Bir gün, vakti geldiğinde,
Hasret de yorulacak.

O gün ne ayrılık kalacak,
Ne sessizlik…

Sen yine cam kenarında oturacaksın.

Ben yine başımı dizine koyacağım.

Sen de gülümseyerek diyeceksin:

“Gel bakalım deniz gözlüm…

Sana yine bir küçük masal anlatayım.”
Ve bu kez, masal hiç yarım kalmayacak.