Sıtkı Özkaya Şiirleri - Şair Sıtkı Özkaya

gökkuşağına öykünen karanfiller solarken içimde
özgürlüğüm boynu bükük bir kına gecesine düştü

rehin bırakıyorum yalnızlıkları
geliyorum yolları içime gömerek

ayı tutulmasından tanıdım
güneşi gülüşünden
gözlerim gece rengi
hangi poyraz kurutur dudaklarımı

her şey kirlendikçe bir mendil gibi
sürgün kuşlar uçar üstümden
omuzlarıma yağar gece
dilimde parçalanır kelimeler
dramlar ağıta çevrilir içimde

güneş geceden aydınlığı bestelerken güne
ince ve ıslak bir hüzün giyinmiş dağlar

her mevsim mi ustura ağzı hayat
yetmez mi temize çekmeye üşümeler

beni ilk

eser bir karayel
kalkar üç beş yaprak havaya
kuşlar uçup gider dağlara
kalır içimde öksüz kuşlar sürüsü