Sıtkı Özkaya Şiirleri - Şair Sıtkı Özkaya

zaman sallarken çocukları beşiğinde
ebem hüzün sarardı asmaya
sokulsak rüzgar kokardı geceleri
koklasak bulut

yorulsa zaman
alaca atlarla geçsem Dağdıra’dan
şimdi Alara çağıldıyordur bizim orada
peşimden gelse umut kuşları

yurdunu kaybetmiş bir ırmak gibi
vurup gittin sol yanımı
nakış gibi işlenmiş acılar bıraktın
şimdi tıklım tıklım yalnızlık kokuyor içim

bir rüzgar eser
üşür kelimelerim
uçurumlarda buz keser ellerim
anlatsam da anlatamam

..ve ne zaman karanfil koksa tenin yanardı dudaklarım

terlerinde hüzün kokarken bebeklerin, biz ağlardık
anneler ağıt çekerdi tesbihlerinde

deniz kokusu düşmeyeceğim peşine

ayaz yuttum
rüzgar kustum geceleri

bir kuş göçer
üşür sokaklardaki kediler
yollara düşer umut
ağarmaz gece

gözünü kapatınca rüzgar
ipimi bıraktı çocuklar
uçmak istiyorum bugün

bildiğin gibiyim hâlâ
gönlümü sana astığım akşamdan beri
vadesiz gülüşlerim

ağlayan yollara tutunup
karalanmış tahtalar
çizilmiş duvarlar