Sıtkı Özkaya Şiirleri - Şair Sıtkı Özkaya

türkülere sığınan bir rüzgar gibi
ilk adımız İksile


Taşavur’da hüzün eğirir çınarlar
yorulur Düşenbe

Öyle kalplerini kanatmasın mahzunluk
yüzlerine oturmasın gariplik
öyle boynu bükük hiç değil
bırakın bayım bırakın
ele avuca sığmasın çocuklar
öfkeyi boğsunlar sevgiyle

Anadolu’sun sen
tırnak çekersin toprağa
ilk sen çek istedim yüreğime usturayı

Haydi çocuklar eşleştirin dedi öğretmenim

sudan bahanelerim var bu gün
sen faili meçhul hüzünlerimin şaibeli kadını
fesleğen kokusu gibi gelme üstüme
bir demet gülle çıkar gelirim

bir telaş
bir telaş ki dostlarım
düştükçe vuruyorlar
dert kesiyor sokaklarda akşamlar

duvarlara çarparak
ölmeyi öğreniyor sesim
alışamadım ben bu şehirlere
bu üşüyen sokalar benim değil
efkarlı yüzler taşıyor omuzlar

Sabahlara kadar okunmuş kitapların ağırlığı var üstümde