Sıtkı Özkaya Şiirleri - Şair Sıtkı Özkaya

yalnızlığa kıvrılmış bir köy yolunun
hüzün sulayan çeşmesi var yüreğimde

oysa ben sana sevda büyütmüştüm nazlı ve ince
şimdi hangi kelebeğe değsem düşüyor kanatları, ölüyor gözlerimden

gökyüzü hüzünlenince
beni rüzgarlara koyun dörtnala sürün bulutların peşinden

gitmeyin su kuşları
gitmeyin
rüzgar yalnızlığına bulanırken yüreğim

hayat Akdeniz’e dökülen kirlenmiş bir akarsu gibi
ve ben bugün gözlerime kadar bulut doluyum
dokunsan yağarım sulusepkin

güldün ya sen
ciğerlerimde memeleket havası
şuursuz umut dalgalarına kapılırım
uykusuz kalır güz geceleri
bulutlar konar saçlarıma
susar keşkelerim

... ki
Beydağları’nda kar da üşürken
zemheri gibi inerdi akşam
şimdi

zemheride sallanan bir gün bitimi
yüzün asılmış içime
şimdi akşamları vur sırtına
gündüzleri çıkar heybenden