Sırrın Dikenli Bahçesi Şiiri - Efsun Bkr

Kelimeler boğazımda düğümlenmiş birer kördüğüm,
Kimseye anlatamıyorum, dilim lal, içim yangın yeri.
Gülüşlerimin arkasına sakladığım o kırık dökük hüzün,
Beni her gece biraz daha çekiyor kendi karanlığına geri.

Öyle bir yalnızlık ki bu, kalabalıklar içinde üşüten,
Ruhumun kapılarını kilitledim, anahtarı uçurumda.
İçimi acıtan her söz, kalbimi yoran her bakış,
Bir sır gibi büyüyor, kimsesiz ve mahzun ruhumda

Değersizlik hissi bir sis gibi çökmüş üzerime,
Kendi sesimi bile duyamaz oldum bu gürültüde.
Anlatmaya kalksam, yankısı döner gelir kalbime,
Çünkü en ağır sancılar saklı kalırmış en derinde.

Gözlerimden süzülen, yaş değil de sitem gibi,
En sevdiğim kıyılarda dalgalar beni dışlıyor.
Kalbim, yorgun bir martı; kanadı kırık ve bitkin,
Kendi sessiz boşluğunda, durmadan yavaşlıyor.

Bir cam fanusun içinde sesim çıkmıyor sanki,
Gözlerimde birikmiş o anlatılamayan binlerce kelime.
İçim sızlıyor, kalbim yorgun, ruhum bir garip sürgün;
Bu sessiz savaşı tek başıma veriyorum kendime.