Sırrın Aynası Şiiri - Turan Canan Güzel

Zaman bir nehirmiş, akar gider derinden,
Ruh kopup gelmiş o bezm-i elest yerinden.
Balçıktan bir kılıf, içinde saklı cevher,
Kim kurtarır insanı, bu nefsin kederinden?

Bakarsın dünyaya, her şey birer gölgeymiş,
Asıl olan mana, madde ise perdeymiş.
Arayan bulamazmış, bulanlar aramazmış,
Gönül dedikleri, Hak katında beldeymiş.

Yoklukta buldum varı, sessizlikte avazı,
Kışın ortasında saklı, baharın o beyazı.
Sual sorma feleğe, cevap kendi içindedir,
Kalbinde yazılıdır, ömrün en kadim yazı.

Damla denize varınca, artık deniz olurmuş,
Fani olan her duygu, bir noktada dururmuş.
Kim ki aşka düşerse, yanar ama kül olmaz,
O yangın bittiğinde, ruh huzuru bulurmuş.

Bir han imiş bu dünya, konan göçer vaktince,
Hesap ince, mizan hak, yol kıldan da ince.
Turan’ın secdesi, Canan’ın o sessiz zikri,
Birleşir bir noktada, hakikate erince.