Kabukta keramet arayan nadan,
Özü görmez, bakar durur rengine.
Aslı çamur olan şu dar dünyadan,
Erişemez insanın ahengine.
Kendi hiçliğine çeker bir perde,
Karakter yoksunu, aklı geride.
Kabile ruhuyla kaldığı yerde,
Üstünlük taslıyor hep dengine.
Genetik tesadüf başarı kalmış,
Cahil akıl, cehlin dibine dalmıș.
Medeniyet sönmüş, karanlık sarmış,
Kibrini yüklemiş kör zihnine.
Kanın rengi birdir, ayrılmaz candan,
Vicdanı unutan korkar irfandan.
Bu yüce mecliste Turan Canan,
Bakıp da aldanmaz ten rengine.
Kayıt Tarihi : 24.05.2026 13:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Öz Söz: "Kendi varoluşunu asil bir karakter, hür bir akıl ve erdemli bir vicdanla inşa edemeyen aciz zihniyetler; doğuşla gelen genetik tesadüfleri ve ten renklerini birer liyakat madalyası gibi göğüslerine takarlar. Oysa kanın ve kemiğin coğrafyası yoktur; insanı medeni kılan üzerindeki kabuk değil, o kabuğun içinde taşıdığı evrensel ahlak ve zeka cevheridir."
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!