Sıradan Günler Şiiri - Veli Alptekin

Sabah alarmı çalar, yorgan direnir biraz,
Çay demlenirken mutfak buğulanır az az
Ayakkabı bağlanır, kapı kapanır ardında,
Şehir uyanır, telaş biner omuzlara.

Otobüste yanındaki yabancı esner,
Herkesin derdi başka, yüzler aynı yorgun.
Öğle arası bir poğaça ve acele bir nefes,
Güneş bile yetişemez koşan adımlara.

Akşam dönüşü ışıklar yanar pencerelerde,
Herkes eve bir hikâye taşır gizlice.
Yemek kokusu karışır çocuk sesine,
Televizyon kısık, muhabbet yarım.

Gece olunca sessizlik yayılır yavaş,
Yataklar teslim alır yorgun bedenleri.
Yarın yine aynı döngü başlayacak,
Ama o döngüde saklıdır hayatın kendisi.

Büyük olaylar değil, küçük anılar taşır bizi,
Bir selam, bir kahve, bir “nasılsın” sorusu.
Gündelik hayat sade görünür dışarıdan,
İçinde saklıdır insanın bütün öyküsü.