Soba Dibi Çocukluğu Şiiri - Veli Alptekin

O kış hiç bitmesin isterdim.
Çünkü kar yağınca dünya güzelleşirdi

Yeşil evin penceresinde buğu.
Parmağımla adımı yazardım cama.
Rüzgâr silerdi, ben yine yazardım.
İnatçıydım. Tıpkı kar gibi.

Aşağıda hayat vardı.
Kardan adamın gözü kömür, boynu yamuk.
Ama o bizim abimizdi.
Onu korurduk güneşten, yağmurdan.
Erirse biz de erirdik sanki.

Tepeden kayan kızak sesi hâlâ kulağımda:
“Şırt” diye bir kesik, sonra kahkaha.
Düşenin dizinden kan gelirdi,
Ama ağlamazdı yine oynardı

Ellerim çatlar, burun kızarırdı,
Çoraplarım sırılsıklam olurdu.
Üşürdük, evet.
Ama soba dibine oturunca dünya ısınırdı.
Anne “Çıkar şu ıslak çorabı” derdi,
Ben “Biraz daha oynayım” diye yalvarırdım.

Şimdi büyüdüm.
Kar yağıyor hâlâ.
Ama kimse kardan adam yapmıyor.
Herkes aceleyle işine gidiyor.
Kimse pencere buğusuna isim yazmıyor.

Meğer özlediğim kar değilmiş.
Asıl özlediğim şey:
Üşümeyi bile mutluluk sayan o çocukmuş.
Kaybettiğim soba dibi sıcaklığı değilmiş.
Kaybettiğim, ıslak çorapla eve dönmekmiş

Kar tutar mıydın?
Ben hâlâ tutuyorum.
Bir avuç çocukluk kaldı elimde, erimesin diye.