Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Sonra yine (doğuya doğru) bir yol tuttu. Kehf:89
Nihayet o güneşin vardı doğduğu yere

Güneşten koruyacak bir siperleri yoktu
Güneşin doğduğunu gördü kavmin üzerine Kehf:90

Vere dayê cem mı rune...........................Gel anam yanıma otur

Bırinamın gellek kure...............................Yaram oldukça derindir

Dınê ez zanım ki zure...............................Bilirim dünya yalandır

Beni bende mi sanırsın?
Etrafımda dolanırsın,
Saptırmaya çalışırsın,
İblis benden uzağa git,

Dağdan geldim bilmiyorum şehiri
Musluk bilmem görmüşüm ben nehiri
Şifa diye içmiş isem zehiri
Yaşıyorsam inan ki ben kârdayım

Bir şehir ki bir memba-i Nebidir
Bir şehir ki dünden daha sabidir
Bir şehir ki elbet Hakka tabidir
Ruha Ruha can verirsin her ruha

Söz olmadan sahip çık söylenene,
Tahir olanı indir düşüncene,
Söz oldu mu çıkar senden tutulmaz,
Görmen için gerek yoktur ölmene.

Sarhoş başı dönen insandır,
Dünya habire dönmektedir,
Dünya döndükçe dönmekteyiz,
Hala sarhoş olamamışsa insan,
İyi bilsin ki ölmektedir.

Şeref şerefsizlerin eline düştüyse eğer
Bütün yaşananlar için artık sebep aranmaz
Şerefli olanların çektiği bundanmış meğer
Şerefsize arsızlık yolsuzluk nedir sorulmaz

Kaybetmemelisin kişilik ve karakterini

Çileyle geçti ömrüm seni felahım sandım
Nerden sana tutuldum,bağlandıkça bağlandım
Ben sana yaklaştıkça sen benden uzaklaştın
Ateşmisin nesin sen ateşten fazla yandım

Çekip gidersen eğer, dayanamam ölürüm,
Kimsesiz biri diye, sessizce gömülürüm,
Beni bırakma sensiz, hem sensiz hem kimsesiz,
Delirmiş bir şekilde, sokakta görülürüm.

Sakın ha gitme dedim, sensiz ben ne yaparım,