Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Dağdan geldim bilmiyorum şehiri
Musluk bilmem görmüşüm ben nehiri
Şifa diye içmiş isem zehiri
Yaşıyorsam inan ki ben kârdayım

Lı zımana dayıka gel,
Veka şire dayıkanı,
Ki bernadı dıbe zegel,
Ev düjmüne zarokanı.

Herkesin anasının dili,

Sonra yine (doğuya doğru) bir yol tuttu. Kehf:89
Nihayet o güneşin vardı doğduğu yere

Güneşten koruyacak bir siperleri yoktu
Güneşin doğduğunu gördü kavmin üzerine Kehf:90

Sımsıcak bakışların, ruhumu ısıtıyor,
Sol yanımda ki yürek, senin için atıyor,
Sevgi denen duygular, tek seni aratıyor,
Sevsen de seveceğim, sevmesen de seninim,
Ağzından çıkan her ses, olacak benim ninnim.

Çürüdü toprakta kemikler,
Çürümez bellekte emekler,
Seni görmedikleri halde,
Evet tanımakta bebekler.

Çekip gidersen eğer, dayanamam ölürüm,
Kimsesiz biri diye, sessizce gömülürüm,
Beni bırakma sensiz, hem sensiz hem kimsesiz,
Delirmiş bir şekilde, sokakta görülürüm.

Sakın ha gitme dedim, sensiz ben ne yaparım,

Çileyle geçti ömrüm seni felahım sandım
Nerden sana tutuldum,bağlandıkça bağlandım
Ben sana yaklaştıkça sen benden uzaklaştın
Ateşmisin nesin sen ateşten fazla yandım

Brindarım brindarım,....................Yaralıyım, yaralıyım,
Kırip kurban brindarım,................Kirve kurban yaralıyım,
Vez ketıme derdı küla,.................Ben düşmüşüm bunca derde,
Brindara bı dermanım,.................Dermanım yok yaralıyım.

Bugün günlerden Hava,
Herkes girmiş sınava,
Sınavdaki başarı,
Sanılmasın bedava.

Ben küçücük bir kızım,
Asıl içimde sızım,
Ne anam var ne babam,
Bilin ki kimsesizim,