Bir boş sayfa önümde suskun,
Kalem elimde, içimden yorgun.
Ne yazsam eksik, ne silsem kalır,
Bir cümle başlar, ucunda yanılır.
Karalıyorum usulca geceleri,
Saç sakal karışık asi bir şairim
sakallarım sanki yorgun bir yürek
gözlerim topraktan zor bela hayata dönüyor
ölüm hangi mevsimin gerçeğiydi
hayat hangi mevsimde yeşerdi söyleyin
ateşi bulan üşüyen bir kırlangıç mıydı
Ey cehennemim uyan ben yanmaya hazırım
Sen aşk olduktan sonra ben cefaya razıyım
Uyan yeter ki sar beni al kollarına sevgilim
Aşk cenneti gül bahçesi için hazır uyan artık
Kalk gör ki ben yanmaya geldim sen için
Kandırıldık yıllarca umutla, yalanla,
Akıl cebinde durur, kullanmaz çoğunlukla.
Aziz Nesin der ki: “%90 yetmez bazen,
Cahillik kol gezer, sarar dört bir yandan.”
Sorma derler, sus derler, boyun eğmeye çağırır,
Adam nefes nefese göz gezdirdi etrafa
Tedirgindi yabancıydı olduğu yere
Ve uzaktı gözünün değdiği yaprağa
Bir çocuk sesi duymaya başladı
Ey yar ben sana cehennem diyorum
sen bana umutlarını uyut diyorsun
biliyor musun ey yar Ben hiç görmedim
Bir cehennemin yanarken uyuduğunu
suskunluğum düğümlenmiş ey yar
ben sana hayat diyorum
Uyuyan gözlere yavaşça ışık serpin,
Rüyaların perdesi incelip düşsün usulca.
Gecenin nabzı hâlâ karanlıkta atar,
Ama bilirim, her karanlık doğuma gebedir.
Bir kıvılcım yeter bazen —
Gittin… Ardından sessizlik büyüdü,
Zaman durdu sanki, içim üşüdü.
Bir resmin kaldıysa solmuş bir gülde,
Kokusu sendedir, hâlâ özüde.
Geceyi dinliyorum, adını duyar gibi,
Uzakta olsan da, kalbimdesin hep,
Her gece adını fısıldar rüzgâr.
Bir özlemin içinde büyür sevgim,
Sensiz geçen zaman, eksik bir bahar.
Gözlerim yollarda, düşlerim sende,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!