Önce hiçlik vardı —
ve hiçlik bile, olmak istedi.
Bir nefes, boşluğun içine eğildi,
ve o nefes dedi ki: “Olayım.”
İşte o an, güç doğdu.
Güç, ellerde değil
önce kalpte filiz verir;
bir rüzgâr temas eder insana,
anlarsın: kırılmak da güçtür,
yeniden doğrulmak da.
Gecenin bağrında bir gül açtı, adı Gülay,
Yüzünde asılı kalmış, o bin yıllık dolunay.
Hangi bahçeden çaldın bu mahzun kokuyu?
Ki uykularımda böldün, o derin korkuyu.
Adın geçerken içimden, bir gül yaprağı titrer,
Bir ismin varsa şiirde yankı bulan,
O sensin Gülce — gülüşüyle baharı getiren.
Adınla başlar her sabah içimde,
Adınla susar en derin sitemim gecede.
Gülce,
Gül dalında bahar aşkı yar
Sen nefes hayat bir mucize
Gözlerin yazılmaya en uzak şiir
Her kıyamet koptuğu kadar
Dağlar ovalar her daim sana yol
Ben hükümlü kelepceli bir tutsak
Gül dikene dönüşünce
Cennetin bir kıymetimi kalır
Ama cehennem dikenler için değil mi
Yani hesap yani sevda gül değil
Eğer mesele sevda olsaydı
Yine olan güllere olurdu
Aşk bir metafordur,
kendini doğrudan söyleyemez.
Kalp gerçeği bilir,
ama dil
dolambaçlı yollardan yürür.
Ben yeryüzünün kalbini aldım
Gökyüzünün sırrı bende
Hasretin yüreğime kor gibi düştü
Ben gökyüzüne şiir yazdım
Yeryüzünün şairi sitemde
Kül yok duman yok
Haydi canlar arkadaşlar yoldaşlar
bırakalım aşk şafaklardan geceye insin
ve duygularımız geceye ışık tutsun
hiç bir ölüm karanlıkta kalmasın
ve her duygu bir mektup olsun
ve her mektup sahibine ulaşsın
Ayrılık dediğin nedir ki yaren
Aynı mehtabın altında
Gönüllerimiz birken
Nasıl ayrı olabiliriz
Sevda kuşanmışız hak yolunda
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!