İnsan diye bir söz var,
Sadece yürüyen değil, düşünen.
Kimi altınla tartar hayatı,
Kimi bir çocuğun gülüşüyle.
Doğruyu bilmek kolaydır aslında,
İnsan hayata karşı büyür,
Rüzgârın tersine yürüyen bir kıvılcım gibi—
Adım attıkça çoğalır,
Düştükçe derinleşir,
Ağladıkça genişler içinin sesi.
Karmaşık olabilir hayat.
Çoğu zaman öyledir zaten.
İnsan açısından bilinmez pek.
Ahenk mi karmaşa mı önce gelir?
İkisi de birbirini doğurabilir aslında.
Ardın sıra basamaklar birbirini besler.
Öyle bir gece
Öyle bir karanlık ki
İnsanın vurulası geliyor
Yanlış duymadın arkadaş
İnsanın vurulası geliyor dedim
Gecenin muhabbeti iyidir
Zaman geçer, her şey onunla değişir.
Ölçüsü var, ahengi yar var olana.
Zaman, hayat gibi dip diri yenilenir;
Yenilenmeyen, uzak düşer hayata.
İnsan, zaman içinde zamana tabi.
Bazen kendini bulmak için düşmek lazımdır
Kimi düşüşler kalkınmaya en büyük dayanaktır
Kimi yangınlar uçurum diplerinde hayattır
Kimi mektuplar tutsaklıktan geçer özgürlüğe ulaşır
Kimi insanlar çürüyen zindanlarda dikiş tutmayan yaradır
Kimi zaman özgürlük bahar tadında bir tutsaklıktır
Bir adım atmadan önce düşün,
Ayak bastığın yer senin izindir.
Dilinden çıkan her bir söz,
Geri dönmeyen bir yolcudur.
Bilgiyle yoğrulmamış akıl,
İki nehir arasında medeniyet
Toprak elde ki kılıç gibi kıyam
Aslanlar ne zaman ölür
Kaplanlar ne zaman ağlar
Dur, bir soluklan yorgun kalbinde,
Bir bak etrafına, ne var elinde?
Hırs mı büyütür seni göğe doğru,
Yoksa tevazu mu yüceltir aslında?
Bir söz, bin yara açar dilinde,
Gözü ışığı kesen kitap okur
Kitap okuyan kişi ışık saçar
Bilmek farkındalıktır
Ve bilen her daim
Bir adım öndedir




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!