Gözlerin geceme doğar bir umut,
Yüreğim yanına hasretle kanat.
Adını andıkça titrer her bulut,
Sensizlik içime döner bir sanat.
Kalbimde yankılanır her bir sözün,
Benim adıma kıyamet derler
Gözlerinden habersiz elalem yani
Gözlerin benden de kıyamet sevgilim
Yılların eskitemediği bir hasrettir
Bu benim sana olan sevdam
Geceler aşıklara sırdaş olurmuş
Gözlerinle başladı her bir mevsim,
Baharı ben orada ilk kez gördüm.
Bir bakışınla sustu tüm kelimem,
Sessizlik içinde sana döndüm.
Kalbim seninle ritmini buldu,
Gözlerimi kapatıyorum —
ışık sönmüyor,
sadece içeri çekiliyor evren.
Gerçeği görmek için
görmemeyi öğrenmek gerek.
Güneşin doğuşunu gördüm gözümde yaş vardı yine
Sürgündeydim belki de bir sigara yaktım bir of çektim derinden
Haberin geldi bana nişanlanmışsın gözümden yaş aktı yine
Usulca sokuldum köşeme bir kış mevsimiydi ayrılığımız
Bir özlemdi sana duyduğum bir ömürdü sana hasretim
Bekle dönerim bir kış mevsimi belki aylar sonra belki yıllar sonra
Ey yarim gözümün bebeği
Sen sitemkar gönlümün sitemi
Şu yokluğumun tek tarifi
Asırlık sürgünümün sebebi
Eksilen zamanımın vazgeçilmezi
Gökyüzü sustuğunda, bilgi fısıldar taştan,
Bir göz açılır gecenin kalbinde yavaşça.
Işıkla gölgenin arasında kalan insan,
Kendi karanlığında arar aydınlanma.
Dil susar, göz konuşur,
Ben istemem gücü —
Ben güç olmayı isterim.
Çünkü güç, ne zincirdir ne kılıç;
güç, varlığın kendini yeniden kurma kudretidir.
Dağlara bakarım,
Önce hiçlik vardı —
ve hiçlik bile, olmak istedi.
Bir nefes, boşluğun içine eğildi,
ve o nefes dedi ki: “Olayım.”
İşte o an, güç doğdu.
Güç, ellerde değil
önce kalpte filiz verir;
bir rüzgâr temas eder insana,
anlarsın: kırılmak da güçtür,
yeniden doğrulmak da.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!