Sezayi Tuğla Şiirleri - Şair Sezayi Tuğla

Kusursuz dost bulmak, imkân dışıdır,
İncelik, kusuru kabullenmede.
Kusuru yok etmek Mevla işidir,
İncelik, kusuru kabullenmede.

Kusursuz ararsan kalpler yıkarsın,

Derdin, dağ gibi olsa, ümidini yitirme,
Vehim’e kapılıp da hiç kendini bitirme,
Zinde tut vücudunu, yeni dertler getirme,

Kapılmış gidiyorsun, kör nefsinin yelinde,
Kendinin doktoru ol, ilaç senin elinde.

Yılbaşı yaklaştı, hindiler üzgün,
Godoşta kalmamış ar kardeşim, ar.
Keşler Leyla olmuş, gözleri süzgün,
Gidecek yerleri bar kardeşim, bar.

Perdeler yırtılmış, hayâ nerede?

Litreden ve teraziden çalarak,
Fakirlerden gasp yoluyla alarak,
Yüreklere kinle korku salarak,
Malı, mülkü hep böyle var edersin.

Park, bahçe ve sahillerde gezerek,

Seneler aksa bile, bunu ruhun bilmesin,
Gülümseyen yüzünden gülücük eksilmesin,
Bizi yaratan Yüce Allah’ımdan dilerim,
Bu güzel mutluluğu hiçbir kuvvet silmesin.

(20 Haziran 2013)

Telaş etme, problemler çözülür,
N’olur biraz hoşgörülü ol yeter.
Sen kaba olursan, çevren üzülür,
Hadi, biraz hoşgörülü ol yeter.

Şikâyeti, oldukça aza indir,

Bir manava sorsan ki; “neden çürük katarsın? ”
Diyecektir ki sana; “ne yapayım, huyum bu”.
Bir kasaba desen ki; “eti bozuk satarsın”,
Diyecektir ki sana; “ne yapayım, huyum bu”.

Müteahhit binayla, tırmanır gökyüzüne,

Gece soğuk, dağ başında kalmışım,
Bir odada tek başına kal da gel.
ANKA’nın yumurtasını çalmışım,
Git, kümesten bir yumurta çal da gel.

KÖROĞLU’nun bineğinde nalmışım,

Kâh güldürttün, kâh ağlattın,
Bir derdime, bin dert kattın,
Kör nefsime beni sattın,

Lanet olsun aşkım sana,
Vefasızlık ettin bana.

Çetin kardeş, mektubunu okudum,
İstanbul’u hatırladım, hislendim.
Mektubundan ilham aldım, şakıdım,
Feryat etti kalem, böyle seslendim.

O günleri yaşar mıyız yeniden?