Sezayi Tuğla Şiirleri - Şair Sezayi Tuğla

Ey beyni kof feylesof, sahte ilmine inat,
Allah’ın varlığını haykırıyor kâinat.

Zina bir gereksinim, kumar milli kazanım,
Pembe dizi hayranı okuyanım –yazanım.

MEVLANA

“Gel” dedi, yüz kere tövbe bozsan da,
Bu kapı açıktır, kapanmaz sana.
“Gel” dedi, bıçaklı katil olsan da,
Ellerin bulaşsa kıpkızıl kana.

Verilen nimetleri israf eyle, ziyan et,
Ve deki, emanete etmiyorum hıyanet,
Maalesef, hepimiz bu hususta gafiliz,
Mazeret kabul etmez ne akıl, ne diyanet.
*** (12 Nisan 2013)

Emaneti korurken, gözünün sahibi ol,
Vaat ettiğin zaman, sözünün sahibi ol,
Hesap günü azalar şahitlik yapacaklar,
Doğruluktan ayrılma, özünün sahibi ol.
*** (19 Mayıs 2013)

Çağdaş Nef’î, herkesi hicveyleme,
Ürkütürsün, göldeki vakvakları.
Her doğruyu, uluorta söyleme,
Ürkütürsün, göldeki vakvakları.

Ne’ne gerek, elin üç beş koyunu,

Güneşi önüne al be yiğidim,
Gölgen seni takip edecek, yürü.
Ülkemin eksiği, köklü eğitim,
Seninle problem bitecek, yürü.

Kitap ol, defter ol, ışık ol, nur ol,

Bir şekilde dünyayı teşrif eyledin ama,
Hesabı sorulacak elbet bir gün adama,
Hatayı kendinde bul başka yerde arama.

Adalet geldiğinde kimseye vermez aman,
Zamanlama yapılıp, kullanılmalı zaman.

Niyetlendin, memlekete gitmeye,
Çoluk-çocuk yolculuğa hazır mı?
Gerek var mı, sizleri eğitmeye?
Valizlerin, yolculuğa hazır mı?

Önce, aracına bir bakım yaptır,

Birileri, her zaman işi yokuşa sürer,
Nasrettin Hoca gibi, ip üstüne un serer,
Arabulmak yerine, gerdikçe daha gerer,

Bunlara kılavuzluk yapar kara kurbağa,
Onun için, çok çabuk düşüverirler ağa.

Bir zamanlar, aradan su sızmazdı,
Ufak hatalara kimse kızmazdı,
Çıkarcılık, kitaplarda yazmazdı,

Çekilse de, dost elinden bin cefa,
Devam eder, dostluklardaki vefa.