Sezayi Tuğla Şiirleri - Şair Sezayi Tuğla

Ey beyni kof feylesof, sahte ilmine inat,
Allah’ın varlığını haykırıyor kâinat.

Zina bir gereksinim, kumar milli kazanım,
Pembe dizi hayranı okuyanım –yazanım.

MEVLANA

“Gel” dedi, yüz kere tövbe bozsan da,
Bu kapı açıktır, kapanmaz sana.
“Gel” dedi, bıçaklı katil olsan da,
Ellerin bulaşsa kıpkızıl kana.

Verilen nimetleri israf eyle, ziyan et,
Ve deki, emanete etmiyorum hıyanet,
Maalesef, hepimiz bu hususta gafiliz,
Mazeret kabul etmez ne akıl, ne diyanet.
*** (12 Nisan 2013)

Emaneti korurken, gözünün sahibi ol,
Vaat ettiğin zaman, sözünün sahibi ol,
Hesap günü azalar şahitlik yapacaklar,
Doğruluktan ayrılma, özünün sahibi ol.
*** (19 Mayıs 2013)

Çağdaş Nef’î, herkesi hicveyleme,
Ürkütürsün, göldeki vakvakları.
Her doğruyu, uluorta söyleme,
Ürkütürsün, göldeki vakvakları.

Ne’ne gerek, elin üç beş koyunu,

Sorumsuz davranıp, yiyip içersin,
Kendine atlastan kaftan biçersin,
Sayılı gün biter, bir gün göçersin,

Kaybolur diyarın,
Ha bugün, ha yarın.

Sene sonu Cumartesi,
Şaşırdığım anı gördüm.
Yardım, küçük domatesi,
Can içinde canı gördüm.

Sen, tabiat diye dayat,

Yılbaşı yaklaştı, hindiler üzgün,
Godoşta kalmamış ar kardeşim, ar.
Keşler Leyla olmuş, gözleri süzgün,
Gidecek yerleri bar kardeşim, bar.

Perdeler yırtılmış, hayâ nerede?

Litreden ve teraziden çalarak,
Fakirlerden gasp yoluyla alarak,
Yüreklere kinle korku salarak,
Malı, mülkü hep böyle var edersin.

Park, bahçe ve sahillerde gezerek,

Doğruyu, yanlışı aklınla ayır,
Akıl, Hak’tan oldu sana emanet.
Haksıza köstek ol, haklıyı kayır,
Haklının, hakkı da sana emanet.

Zevk için yel gibi gürleyip esme,