Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Avlunun dörtduvarı hani böyle hüzünlü güz
Sararmış dökülmüş yapraklarıyla kimi ayva kimi nar
Sevincin arka bahçesine hazancası
Selvi kavaklardan ve salkım söğütlerden kimi ayva
Kimi de nar
Dalından koparılmış mutluluklar gibi

Uyruksuz müritsiz münasebet ve melanet gibi
Aksayan
Sendeleyen
Duraksayan
Ara ara yan cizerek dar yola giren
Yara ara dar yollardan cikip gitmez yürümeze sapan

Uyruksuz müritsiz münasebet ve melanet gibi
Aksayan
Sendeleyen
Duraksayan
Ara ara yan cizerek dar yola giren
Yara aciklarinda girdigi yollardan cikip, gitmez yürümezlerin silinmis izlerine sapan

Başaşağı giden bir yoldan
Hiç sapmaksızın dibe doğru yuvarlanıp düşen fotoğraflarda çırpındıkça tutunacak sığınağa yol soran
Hiç duyulmamış bir sesin sağmak yağmurlu saçaklarında bulutlardan ve güneşten daha güzel olmaya
Taksidi borcu henüz bitmemiş tek taraflı sözleşme gibi
Takadi tükenince duracaktır elbet saat
Kendinden ileriyi zorlayınca kayıştan kopup zincirden kırılacaktır zemberek

Sonbaharsa saz gırnata
Hüzün nadasıyla göçebe güzünü ve yeryüzü harmanını, gerçi..
Gerçi çeyrekten buçuğa
Olur musun
Gider misin
Varır mısın

Hep de son baharlara denk gelir ya gazel havasi, yapraklar dökümü. Ne kadar zorlanirsa zorlansin günesin her iki yamaci soguk alginliklarin herseyi icine alan fotograflarla hatiralar cektiren renklerde sararip solarken, her ne olursa olsun mutlaka bir yere yetisebilmenin telasesi sona yaklastiginin iclerine dogmus ve dolusmus agir adimlariyla kendini agildigi dünya etrafindan topluyor, heveste histe coskuda nesi varsa devrini düsüren ahestelerin ucurtma havalandiran ve rüzgar ucuran salincagina biniveriyor hayat.

Böylece topraktan tabiattan kustan yapraktan yahut insandan ucup göcen hersey ve heryer, icerilere dolup büzülen dis cephenin kendi yerine oynayan piyesin camlar kapilar pencereler ardindaki odalara evlere soguyup giden günesten yadigar kalan sicakliga sokulup sarilarak, varsil yoksul durumu veya eril disil medeni hali ne olursa olsun herkes kendi icindeki yalnizligi yazip okuyan mektupsuz beyannamelerin hasbihaline göcebeligin ikramindan doyup kaniyor.

Derelere tepelere sararmis solmuslarin dökülüp yagdigi DUL KADIN ( Pastirma ) yazinin her harfini tek tek heceleyip kodlar gibi, nasil bir tesadüfse yine böyle yazin bitiremedigi dügünler silsilesinin son kalanlarina otobandan sonra ilk cikista dönüp saparken, oturdugu kasabanin her tarafi sonbahar en kenar mahlesinin en tenha sokagindan ugrayip aldigim giden seneki ihtiyarlardan erkek olani rahmete göcmüs, kadiniysa bembeyaz yüzü, beti benzi hicbir seyle uslanip avunmadigini kapinin önünde kuru deynege bükülmüs dayanmis halde darmadagin evsiz barksizin üzgün suskun hali ve diliydi.

Dallarda elleri bosalmis mevsimin
Ceviz yok
Nar yok
Agulu badem yazi yaban
Sadece sigirciklar var, iklim yorguna gün kasima duvar damamis
Her yerden kuzeyde

Laventa topragindanmis eskiden ciceklerle
Sözün tam burasinda esans türbülans
Bilmedigi yildizlara carparak dünyaya sürtünen
Kanapelrdeki soguklugun konusan dilini
Orda degilmis suskunlugunda yillar aylar seneler
Yokustan asagisi kavrulmus savrulmus kestanelerden sonra

Elin kolun dilin titrer
Damaginda ne tat hissinde hüzün
Tutup kavrayamadigin seyler ve esyalar dökülür düserse kendiliginden
Nasil olmussa olmussundur gel zamaaan
Git zaman,
Semtine vardikca büyüyüp bosalan her bir bosluga

Son ERGENEKONUMUZDUZ, ONDOKUZ MAYIS BiN DOKUZYÜZ ONDOKUZ.

Demir daglari eriterek sonsuzluktan gelip sonsuzluga gitmeye, biz bizi künyemizden kimligimize onurun gururun ilmin yigitligin sayginin sevginin vicdanin hakkin dürüstlügün kavli ve kiblesiyle, kimiz neyiz bildik bileliden beri sayisiz efsanelerin TÜRK ismine tarih yazip yeryüzü hayatini dünya cografyasina haysiyetin ve mertligin kendimize özgü yerine yakisan kiymetinden bildik bileli, ne imkansiz ötesi hayaldir ne akla fikre dayanmayan gercek disi HAMASET…

Türkiyedir bunun burasi. Atatürk`ün liyakatli bilgeligiyle destansi CAN PZARLIKLI emeklerin feda edildigi küllerinden dogan cennet VATAN TÜRKIYE CUMHURIYETI`dir bugün bunun burasi.