Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

İkiiiii
Tabi ki de sayılacak ikiden evveli
Sonsuz ve hiç değeri sıfırlar meselesinden
Değil öyle değil o iş..
Sıfır...
Bütün sonsuzlara omuz verdiği sebebine

Cocukluguna tamamlanamamis hayatini teslim olup giden haram ürün
Yerlesik düzenbaz düzen mutfak robotlariyla kalbi kafasi midesi
Bozuk bulanik sicillere kapis kapis götüren cöplükten
Yamacina yigilip yosulup yerlestigi
Uslu usluya hizalara getirilmis delici desici igfal yüklü dizilerin
Medyanin

Sıcakta
Gide gide eli ayağı yanan...Gide gide soğukta
Donup buz tutan
Bilir yani insan okadar hayatın doğrusunu eğrisini
Tırnak attığında kendine
Aklı bilinci kendine yetecek derecede uzak

Yagmurun habercisine ilk ve ciliz damlalar
Isini gücünü zati sifatina solgun suluboyalar
Esas olan da beyligi beylik rüzgardi zaten
Tutusmus etekleriyle nazlicadan gelincigin duvaklandigi oylumun
Esas olan da toza oymaklanmis toprakti zaten
Hem uzak hem degil

Klasik deyimle farzedelim faslından
Eğer bu tabelası başına ters geçmiş kandırıcı
En yakınından başlayarak kazıklayan öteleri yazık dükkanlar
Tek bir müşterisini bile, bir tek...
Hayatta tutmamaya ölüm hesabından fiyat biçip yeminler etmişse
veresiyesini iblisin defterine harcetmiştir

Sevmek..
Bütün hayata derman olan suyundan soğulmalardan
Daha bir canayakın
Sevmek ışımamış bütün çıraların fitiline değen ateşlere tüten fer
Sevmek delice,
Tutkun,

Gelincik aklım...
Sırtı ışık görmüş yönlere mapuslanarak
Esti yağdı kararmış bulutların
Yağmurlaşan yerlerinden kopuşu gibi
Gelme buralar daha kar dediyse de
Duymadı bile

Sevmek...
Bir daha söyler misin tekliflerine luzum kalmaksızın
Kaçanı kovalayanı olmayan zirvesiz yarışkanlığından arınmış
Kar suları özünden alışkanlıkla sevmek, tertemiz...
İnip topraklaştığı derelerin su arkından
Kendi kendiliğini bulan soyaçekimliliğiyle sevmek

Şakası yok bu işin
Kesinlikle ve kat-
İyyyen şakası yok..!
Gözüm gibi bakmam lazım kendime
Kalbim bana bunu aynen böylece tembih ediyor
Yoksa bırakır giderim bak sen de ortada kalırsın

Unutulup da nabzı yoklanmayan yürek
Yolu yürünmeyen çığır açımlarını öksüz bırakıp da
Unutup da..
Köprüyü insana iletecekken,
Şehri insanla şen kılacakken çocuk sesli cıvıl civelek..
Haraba hozan salarsa tutuklayan dehşet