Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Kalbimi süslüyorsun sen ey deli bahar
Ay balasından vakti geceleyen yıldızları kamaşıyorsun
Kehribar düşler konağında firuzan
Köprüler kuruyorsun ayaklarının dibinde çavlan ırmakların pınarlaştığı duruluktan
Vakti zamansızlığa göçüyorsun kolunda kanadında turnalar tellisi arguvan
Bozlaklar çalıyorsun hertellerinde türküleşen çığlıklarla mihmani

Topraga düsmeye gör...
Meram baglamaya gör yaza güze yesilbahara
Bagrin ayaz sinen kül, sana titrer yanar heryer ve hersey,
TOPRAK ANA diyarinda masal söyler
Hayal köskünde tüm güzellikleriyle dünya sana ..
Ufkun iki ucu kapilip gittigin durduraksiz devran

Kuyu başlarında yaz yangını serinlik
Cümle göçmen kuşları gökyüzünü mavileştirende kırlangıç
Tozlu yollara bırakılmış izlerden saklısız bir yol bulup sessizlik
Durup dinlemeye susayazanda nöbetle dağa taşa insana
Dudaklarında ıslatılmış yürek harcının yerine varmakla müşkülüdür aynadaki giz
Çıkar dalda dut ile ballanır

Sögütler salkim kavaklar selvi seyran
Serpilip salinan benden beter bahar olmus
Saz caliyor bulut ve sarkilar söylüyor deli rüzgar keyfiyle
Gördügü düsü hayra yormus belli ki mayis…
Yorulmus usul ahesteler dinliyor evini bagini ceyiz etmis dünya
Beni sorarsan perdesiz tel gamsiz avaz

Kafada bop katologdan secme pahasi yüklüce türban
Kalcada fiyaka marka pantolon kot..
Türbanin tepesinde gözlük ruj pembesi morluk allik yanaklik
Kolda ayni markaj cingildakli canta bilezik zincir vesair
Heryani belli apacik bir alisveris merkezi gibi inip cikarken
Umudunu inancini yeri gelince yuhalayip yerdigi serbest piyasanin cevrim carkina

Göğü alıp yere yıkarken zemin ve tavan
Cansız ve hatta ruhsatsızken bile kavanoz kristalli süs
Mozaikleşmiş olanca ehliyetsizliğine yakın mesafeler tutan çekincelerle
Duvara
Duraklara
Parklara dert yandığına usanmadan hiç elleri tutulmamış eşi dostu kalmamışlığın

Birazı buralı ayale ayan
Birazı gül de gonca sargını içten içe namahrem
Açık konuşmak gerekirse biraz yaralı yalelli, birazı tüllü allı gelincik
Birazı...
Demiri bile tavına getiren alev ateş, kor körük
Mest olmaktan açık söylemek gerekirse, uzun yolları ayaklrında sürüye çeke,

İstemek
Dilediğince memleket ve insan istemek
Varken dilediğince insan ve memleket ovalarca
Köyler kasabalarca,
Baharlığa kışlığa yazlığa
dağlarca modeline modasına uygun insan ve memleket istemek...

O bu derken
Körlüğünden kurtulup
günyüzüne çıkamazsa karanlıklı gölge
O bu derken..birbirini çarpan voltalarıyla
Büs büyük oltalar
Tüm sermayesi yılışmak ve sırıtmak ve kırıtmak olan

Janella' yı evine savınca...
Janella böyle yazılır ama janel diye seslenilir dediydi
Janel..
Neyi tuttu
Neyi tutuşturduysa akibetini ateşinde yakan hani var dı ya..
Kendisiyle salkım söğütlüler mevsiminde