Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Son kalalanlarını silkelerken dallarında zerdali
Saçılmış ay ışıklarından izler sürüp, seni orda bulduğum rüzgara sürgün bağlardın
İkincisiydi,
Ben bahar olup esende senin gül olup açtığın bağlara sesveren yankın
Sesime gelip bir halim gezgin hazan
İkincim sendin...

Anlamsız bir serçe kanadı gibi
Kınından çekilmiş büyük öfkelerle günün ifadesini sormaya
Toprağa can vere vere doyuracağını sanan kalpten engelli
Sevgi yaşlarında doğduğu gibi başlayan sevdaya sırt dönerek
Başladığı gibi bitmeyen sokak ortası şiddet ve dehşet
Her adım başı

Bir,
İki gelmeden önce de yalnızdı,
Gittikten sonrada iki
Bire yalnız
Yaşayan
Ve yaşayarak hayata yürüyen o sonsuz ayak adımlı daimin

İbrahimce
Ademce
İnsanca..
Yattı balık yan gider demeden ateşe
Yukarda nemrutlar kalesi tepeden bakan çaylakca sırıtışların
Aşağıda toprak

Dikili bir ağacım..?
Çakıllı bir yapı..örülü bir duvar...?
Ne diyorsun sen be... vır vır vır
Da vır vır..? !
Ben haddimi bilmez miyim ne işim olur benim öyle
Tabutla çabutla vır vır vır da

Böyledir şu garip halleri yaşamın
Rüzgarın sırtına at biner gibi insanın gönlü ordan oraya
Bir zaman olur
Yeri göğü birbirine katan bozgun alazı silen süpüren
Bir zaman olur
Sever,

Neydim ben..
Ben neydim, neydim ben neydim...?
Kim gönderdiydi beni bu bilmediğim insansız dağa
Ne olacaktım, ne alacaktım...nemi satacaktım..?
Şaştımıydı böyle alnında bir karış kirli düş
Ve düşünce karmakarışık kırış kırışıklarıla

İşte geldik işte gitmekteyiz dünyasıysa şura
Çığlığını duyup anlamakla seni sana veren çocukluğun
Yürüyünce...Hatırlar mısın? Yürüyünce..
Yürüyünce dahaları anlayacaksın ki;
Ağaçla, toprakla suyla,
çağla çiğdem ve her bir sevgili

Şu berbat şey
Kuru yerlerde yatmak pahası da olsa kırağıdan döşekte
Yapmışsam eğer ateşler içinde ne yandığıma delildir
Ama şu berbat şey ki biri gider
Durur biri
Biri titrer

Kahvede
Bulutlara dolu gibi göğsü yağmurun
Cam dibi bir kahvede, kaosların zirvelerini dolanıp dönen
Ve voltalarına kısa aralar veren
Bacaklardan dizlere
Inciklere